Dansen op de tonen van een gedicht

Veertig jaar Poetry International in een vijftiendelige cd-box. Koningin Beatrix krijgt hem van samenstelster Ineke Holzhaus (r). (FOTO ROBERT VOS, ANP )

Sommige dichters kunnen echt niet voorlezen, zegt een bezoekster van Poetry International. Toch bezoekt ze het poëziefestijn al 39 jaar.

De hal van de Rotterdamse Schouwburg baadt in paars en groen licht. De witte stoelen en banken zijn uitnodigend in de ruimte geplaatst, maar de meeste mensen die binnenkomen blijven staan. Alsof ze op iemand wachten. Een dame wuift zich koelte toe met het groene programmaboekje. Uit een muziekinstallatie klinken onrustige fluittonen, beantwoord door geruststellende noten van koperblazers.

„De sfeer is wel iets formeler dan anders”, vindt een bezoekster die al negenendertig jaar naar Poetry International komt, „maar dat komt natuurlijk doordat de koningin erbij is vanavond.”

Veertig jaar bestaat het dichtersfestival al en dat wordt gevierd met een strak geregisseerd openingsfeest. Het gaat natuurlijk om de dichters, maar tussen de voordrachten door valt er veel meer te beleven: een presentatie van digitale poëzie, een optreden van de Slagwerkgroep Den Haag, vertolkingen van gedichten door muziekgroep De Kift en een voorstelling van het Scapino Ballet Rotterdam.

Kun je een gedicht het best lezen of beluisteren? „Een voordracht kan heel veel toevoegen. Maar sommige dichters kunnen het echt niet”, zegt de nuchtere bezoekster van het eerste uur.

Deze zaterdagavond zit het wel goed met de dichters. De Chinees Yang Lian is een tovenaar op het podium. Vera Pavlova, een Russische dichteres, valt op door haar ritmische en melodieuze voordracht. Ook de Zuid-Afrikaan Gert Vlok Nel maakt indruk met zijn muzikale vertolking van ’Rivier’, over liefde, vertrouwdheid en verraad. Van de veertien dichters die zaterdag optreden, komen er drie uit Nederland: Arjen Duinker, L.F. Rosen en Nachoem Wijnberg.

De intermezzo’s tussen de gedichten zorgen voor een aangenaam ritme in het programma. Zo brengt het Scapino Ballet drie solo’s op nummers van Johnny Cash. De duistere stem van Cash – ’Till Armageddon no shalam, no shalom’– draagt de danser over het podium: van warmte naar eenzaamheid, naar angst en weer terug. Op een onverwacht moment schreeuwt de man op de dansvloer het uit.

De koperblazers en gitaristen van De Kift, langzaam opdoemend uit de schemering achter het doek, onderbreken de dichtersparade met vertalingen van werk van W.H. Auden en sluiten de avond af met een tekst van de jonggestorven Rus Boris Ryzji. Beide dichters stonden ooit op Poetry International.

Na het openingsfeest gaat De Kift nog even door, in de kleine zaal. Een man gooit zijn tas aan de kant om lekker mee te doen, maar bij zijn eerste danspas stopt de muziek. Hij houdt zijn been nog even in de lucht. Dan begint het volgende nummer, op een tekst van Lucebert.

Buiten, waar de aankondiging van het festival de gevel van de schouwburg in groen licht zet, spelen pubers met de fonteinen op het plein. Plots stopt het water met spuiten, als een dichter die uitgesproken is. Morgen is er weer een dag. En daarna nog een: de veertigste editie van Poetry International duurt nog tot 19 juni.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden