Dansen met een continue dot adrenaline theater

Rotterdam, Hal 4 (Watertorenweg 200), t/m 16 oktober.

'Yessssss!!!' roepen het jonge bruidspaar en de acht eveneens jeugdige dansers in 'The Wedding House Party' een paar maal, waarbij ze energiek de vuisten ballen. Het is een heel hard 'ja' tegen hun generatie, hun muziek, hun normen. En een even hard 'nee' tegen de schijnheilige oudere generatie die er zelf niets van gebakken heeft, maar wel van alles op jongeren heeft aan te merken.

Dat er bijvoorbeeld met al die openlijke seksualiteit van tegenwoordig geen plaats meer is voor romantiek, zoals de moeder van de bruid zeurt. Notabene! Moeder zelf - acteur Joop Keesmaat als platinablond gespoten taart in monsterlijk zuurstokroze broekpak, met kilo's ringen aan de vingers - hield zich tijdens haar huwelijk van de domme, toen haar man niet van hun dochter af kon blijven. En wat betreft haar klacht dat house-muziek alleen maar een afstompende dreun is: zelf ben ik ook geen twintig meer (laat staan veertien, de minimumleeftijd om tot de voorstelling toegelaten te worden), maar tijdens de twee uur dat 'The Wedding House Party' duurt, trok mijn lijf zich daar weinig van aan, zo hallucinerend ramt die beat op je in.

Bij de première van deze co-produktie van het RO Theater en theatergroep Feniks (tot voor kort De Zwarte Hand geheten) zag je overal om je heen koppen knikken en schouders schokken. Maar dat 'Yesssss!!!!' brulden de jonge toeschouwers nog niet massaal mee. Wie weet hebben ze inmiddels hun schroom laten varen. Of is het als jongere gewoon niet cool om te laten merken dat je zo'n spektakel dat over jou gaat eigenlijk best wel tof vindt?

Want een spektakel is het, dat het RO en Feniks hier onder regie van Kim Zeegers aanrichten. Dat komt natuurlijk in de eerste plaats door de speciaal voor deze produktie geschreven muziek van de Incredible H.(ouse) M.(other) Fuckers, die binnen het door schrijver Lodewijk de Boer bedachte verhaaltje als feestband voor de trouwpartij fungeren. Dat bonkt, dat beukt, dat gaat maar door, met zo'n 120 beats per minuut. Maar ook klingelen zo nu en dan Indiase belletjes, wordt er een warme saxofoon-solo geblazen en zingen ze het zoete 'When I fall in love' - zij het in een die-jassen-we-d'r-even-doorheen-tempo.

Ook de dansers, met hun torso's van rubbber en benen van elastiek, dienen de voorstelling een continue dot adrenaline toe. Dat springt, dat swingt, dat gaat maar door, op het plankier, op de vele meters boven de grond aangebrachte loopbruggen, tussen het publiek. De dansers dwingen je soms een stapje achteruit te doen, want het zweet zwiept je bijkans om de oren. Tegen die opwindende, feestelijke combinatie van muziek en dans steken de gespeelde scènes bleek af. En niet alleen omdat er voor Keesmaat, Ellen van Rossum (bruid), Dennis Rudge (bruidegom), Antoinette Jelgersma (zus van de bruid) en Aat Ceelen (ceremoniemeester) tegen dat geweld nauwelijks op te acteren valt. Schrijver De Boer heeft gewoon teveel tegelijk overhoop gehaald, geen trendy item of het wordt wel even in de mond genomen: racisme, longpest, incest, drugs, homoseksualiteit, vercommercialisering van rituelen als het huwelijk . . . roept u maar!

Voor de goede verstaander bevat de voorstelling ook nog verwijzingen naar Othello: zwarte bruidegom wordt jaloers en dreigt zijn witte lief met mes; naar Elektra/Orestes: dochter slaat moeder aan het slot tot moes; en naar 'Don Juan': moeder is na haar dood versteend tot standbeeld. Maar de jongeren zullen daar waarschijnlijk geen oren naar hebben. Die willen alleen de muziek. En gelijk hebben ze.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden