Column

Dankzij de Kamergotschi let ik nu meer op de echte Segers

Natascha van Weezel en haar vader Max. Beeld Maartje Geels

Max en Natascha van Weezel, beiden journalist, schrijven elkaar wekelijks over wat hen bezighoudt.

Hoe gaat het met Marianne Thieme? Of heb je haar ook dood laten gaan, net als Kees van der Staaij? Gert-Jan Segers had vannacht een nare droom. Daarom vroeg hij vanmorgen om verse jus d’orange. Ik vind hem wel wat veeleisend.

Hij suggereert voortdurend dat ik ‘een ander heb’ en wil minstens een keer per dag op mini-frikandellen getrakteerd worden. Hij lijkt niet te begrijpen dat ik ook nog een eigen leven heb. Maar goed, dat kan ik een smartphone-robot natuurlijk niet kwalijk nemen.

Toen het televisieprogramma ‘Zondag Met Lubach’ vorige week de Kamergotchi introduceerde, werd ik overvallen door een nostalgisch gevoel. Als kind van de jaren negentig herinnerde ik me plotseling de Tamagotchi, het virtuele huisdier in de vorm van een plastic ei. Ik downloadde de nieuwe, politiekere variant dan ook onmiddellijk.

Nostalgie

Na relatief onschuldige rages als ‘schoenen met lichtjes’, ‘trollen’ en ‘flippo’s, deed de Tamagotchi in 1997 zijn intrede. Je moest een digitaal diertje in leven zien te houden door hem te voeren, poep te scheppen en liefde te geven. Als de Tamagotchi verzorgd wilde worden, ging hij piepen. Mijn klasgenoten uit groep 7 en ik namen dat zeer serieus: wanneer je niet genoeg aandacht aan hem besteedde, veranderde hij in een monster of ging hij zelfs dood.

Helaas werd onze juf gek van al die piepjes en voerde ze een verbod in op de Tamagotchi. Dat pikten wij niet zomaar, waardoor de schooldirecteur moest ingrijpen. Gelukkig was mama zo lief om tijdens schooluren de zorg voor mijn virtuele huisdier op zich te nemen. Ze werkte indertijd als buitenlandredacteur bij de Volkskrant en liep regelmatig vergaderingen uit om te kijken hoe het met hem ging. Dat ze verbaasde blikken van collega’s kreeg nam ze op de koop toe, ze vond het belangrijker dat ik geen gebroken hart zou krijgen door een dode Tamagotchi.

Politiek mag iets hipper

Zoals het met alle rages gaat, raakte ik er na een paar maanden op uitgekeken en verdween het ei, ondanks de gezamenlijke inspanningen, in een rommellaatje. Met de intrede van de Kamergotchi kreeg ik een nieuwe kans. In eerste instantie was ik een beetje teleurgesteld toen Segers uit zijn virtuele ei kroop. Ik had gehoopt op Geert Wilders, zodat ik hem zou kunnen laten verhongeren. Dat leek me een goede manier om in stilte te protesteren tegen de PVV.

Natuurlijk is het spel niets meer dan een gimmick en is het belangrijker om je te verdiepen in de verschillende partijprogramma’s. Het is niet zo dat ik opeens op de ChristenUnie ga stemmen, maar toch merk ik dat ik tijdens lijsttrekkersdebatten met meer interesse volg wat ‘de echte Gert-Jan’ te zeggen heeft. In een tijd als deze, waarin veel mensen zich afvragen of ze überhaupt gaan stemmen, kan het volgens mij geen kwaad om de politiek iets ‘hipper’ te maken. En daar slaagt Lubach glansrijk in: inmiddels hebben ruim 600.000 Nederlanders de App gedownload.

O, wacht, ik moet Gert-Jan nu even een krentenbol geven. Hij gaat zo campagne voeren en weigert dat op een lege maag te doen.

Liefs,

Natascha

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden