Dankbaarheid, maar ook woede

Het gevecht van judoka Sanne Verhagen tegen zware blessure en tegenwerking van de bond

Sanne Verhagen (23) zegt dankbaar te zijn voor de tijd waarin ze leeft. Zonder de medische vooruitgang had ze gisteren tijdens de Europese judokampioenschappen in Kazan niet op de mat gestaan.

In die zin was haar uitschakeling in de tweede ronde op slechts een straf tegen Viola Wächter eerder een triomf dan een nederlaag. Al had ze de Duitse, van wie ze in de klasse tot 57 kilogram al viermaal op rij had verloren, liever in een verwurging gelegd. Het hadden beslissende punten kunnen opleveren voor olympische kwalificatie, waarvoor Verhagen op het randje balanceert.

In oktober vorig jaar leek de Bestse de verkeerde kant op te vallen. Tijdens een toernooi in Lissabon scheurde de hamstring van haar linkerbeen af. Er werd gesproken van een herstelperiode tot negen maanden. "Als ik heel eerlijk ben, heeft de orthopeed die mij opereerde gezegd: het duurt een jaar voordat jij op je oude niveau bent."

"Iedereen is verrast hoe ver ik nu ben. Hoe ver dat precies is, is moeilijk te zeggen. Zelfs het EK is onderdeel van mijn revalidatie. Vijf jaar geleden was dit einde carrière geweest. Ik ben behandeld met een techniek die pas vijf jaar geleden is ontwikkeld. In mijn zitknobbel zijn drie gaatjes geboord waaraan de afgescheurde pezen zijn vastgeknoopt. Ik mag dankbaar zijn voor de tijd waarin ik leef."

De fitte staat waarin ze verkeert, zegt Verhagen te danken aan haar begeleidingsteam. Als geprogrammeerd somt ze de leden op: "De fysiotherapeuten Frank Hagenaars en Freek Laumen, Deborah Gravenstijn als krachttrainer en mentale steun, Mark Earle, die nog altijd dichtbij mij staat en die ik blijf raadplegen als coach, en sinds kort Edwin Steringa die mijn project heeft opgepakt richting Olympische Spelen."

In dat 'sinds kort' zit recentere pijn. Earle werd begin dit jaar als bondstrainer in Eindhoven ontslagen zonder dat een reden bekend is gemaakt. Verhagen moest kiezen voor een andere bondstrainer, waardoor ze veel energie verspeelt met pendelen tussen haar standplaats Eindhoven en Heerenveen, het werkterrein van Steringa. Verhagen wil niet op de details ingaan, maar meent dat het probleem met haar coach op een betere wijze had kunnen worden opgelost. Ze schroomt niet te ageren tegen de judobond.

"Ik heb veel boosheid en verdriet ervaren. Ik ben teleurgesteld in veel mensen. Door handelingen van de bond is mensen die dicht bij mij staan onterecht schade toegebracht. Dat heeft ook mij geraakt, ik ben door diepe dalen gegaan."

"Mark Earle was naast mijn coach een heel goede vriend, dat neem je niet zomaar weg. Ik zal op mijn manier een weg vinden om met hem te blijven samenwerken. En ik heb dagelijks contact met Deborah Gravenstijn, met wie ik intensief train." Gravenstijn, echtgenote van Earle, trok zich onlangs (tijdelijk) terug als bestuurslid van de judobond.

Verhagen stond voor de EK als vijftiende een plaats te laag op de geschoonde wereldranglijst voor olympische kwalificatie. Ze heeft tot 30 mei nog twee toernooien om punten te verzamelen. Wat de nummer drie van de wereld (2014) bij plaatsing na de Spelen gaat doen, is onduidelijk.

Blijft ze judoën?

Na een lange stilte: "Ik weet het niet, ik kijk wel na mijn vakantie."

Kan ze zich stoppen voorstellen? "Nee, maar .... ik wil graag gelukkig worden, ik ga kijken in welke setting dat het beste kan."

Is ze nu dan niet gelukkig in het judo?

"Pfffff. Ik heb me wel eens beter gevoeld."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden