Dankbaar dat artsen behandeling staakten

Mijn vrouw is bijna drie jaar geleden overleden; zij had leverkanker. Ik heb ongeveer een jaar als mantelzorger voor haar gezorgd; ziekenhuis in, ziekenhuis uit, chemokuren waar zij doodziek van werd. Na vele behandelingen kwamen de artsen tot de conclusie dat verdere medische interventie zinloos was; zij was opgegeven. In overleg met huisarts en oncoloog werd zij opgenomen in de hospice in Mechelen (Zuid-Limburg). Zeven maanden is zij daar met zeer veel empathie verzorgd. Er kwam rust over haar. Zij wist wat haar te wachten stond. Zij kon dit volkomen accepteren. Wij konden heel open praten over haar wensen; begraven of cremeren, de kerkdienst enzovoorts. Begin november 2013 werd zij zo ziek dat zij niet meer wilde. In overleg met de huisarts kreeg zij palliatieve sedatie. Op donderdag 7 november werd het toegediend en op vrijdag 8 november is zij overleden. Dankbaar ben ik nog steeds dat de artsen besloten verdere medische interventie te staken, dat wij in de hospice één van de goede periodes uit ons 45-jarig huwelijk hebben gehad en dat zij in zoveel rust en overgave is overleden. Nog steeds heb ik heimwee naar deze periode. Ik sta volkomen achter het artikel in van Jaap Schuurman en Bert Ummelen, 'Beste zorg: geen behandeling meer.' (Opinie, 8 november).

Ben Vermeulen Vaals

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden