Dan maar even geen voetbal, dan maar geen EK in Frankrijk

Een zwaarbewapende agent heeft ons gezegd, bij de ingang van het parkeerterrein, dat Duitsland-Nederland net is afgelast. We draaien de parkeerplaats weer af om iets dichter bij het stadion te kunnen komen en zetten de auto zomaar ergens neer. Van daaraf lopen we de huiswaarts kerende toeschouwers tegemoet.

De eerste die Volkskrant-collega Willem Vissers aanspreekt, is een man die zegt dat ze zo ons leven kapotmaken. Hij wil zijn voornaam geven, Marcel, zijn achternaam niet.

Strikt genomen mogen we hem dan in Trouw niet opvoeren, en ik heb er ook weinig behoefte aan. Het is pathos waar ik me heel ongemakkelijk bij voel. Ons leven kapot - een vriendschappelijke voetbalwedstrijd kan niet doorgaan.

Een Duitser zegt in een straatinterviewtje op tv dat het nu 2-0 voor de terroristen is ¿ na Parijs, bedoelt hij natuurlijk.

O, ja? Waarom niet 1-1, met een vlammend schot in de kruising?

Duitse media berichtten later in de week op basis van geheime documenten dat terroristen bommen in het stadion wilden laten ontploffen, en ook in de binnenstad van Hannover en op het station. Niemand kan dat (nog) zeker weten, nee, je zou het in twijfel kunnen trekken, en je proeft hier en daar de neiging daartoe. Er kan iets verschrikkelijks zijn verijdeld - is dat niet afdoende?

Arsène Wenger vond de afgelasting overdreven. Hij is trainer van Arsenal. De waanzin op zich al dat hij hier iets over zegt. Wenger is de man die technische voetballertjes bij de vleet verzamelt en daarmee al een jaar of tien uiteraard niets wint. We wisten het natuurlijk al, maar krachtiger kon hij het niet bevestigen: stekeblind en voetbalverdwaasd.

'Tragedie Parijs is ook aanslag op het voetbal', schreef Voetbal International op de cover. Een van de letters van de naam van het blad was de kleuren van de Franse vlag gegeven.

Laat het voetbal zijn plaats weten. Dit zijn géén aanslagen op het voetbal. Deze terroristen zoeken plaatsen op waar veel mensen zijn verzameld, en ja, daar behoren ook sport- en voetbalstadions toe. Hoe (levens)gevaarlijk het kan zijn om voetbal toch een aparte (en nogal verheven) rol toe te dichten in zoiets groots en ongrijpbaars, is dinsdag in Hannover gelukkig niet aangetoond.

De voetballers moesten, zo was van hogerhand bepaald, een signaal afgeven van vrijheid, democratie en wat niet al. Natuurlijk wilden ze dat niet. "Wij zijn gewoon mensen van vlees en bloed", zei de Duitse middenvelder Gündogan. Maar ze waren onderweg, de spelersbussen van Duitsland en Nederland - op weg, wie zal het zeggen, naar de bommen.

Nóg zeiden de bestuurders, KNVB-directeur Van Oostveen incluis, dat ze graag het statement hadden willen maken.

Stop met dat groteske verheffen van voetbal, en van sport in het algemeen die zou kunnen verbroederen en verbinden. Ja, op de amateurvelden zou dat dit weekeinde weer kunnen - al lukt het vaak genoeg daar al niet - en in de parken, met jassen als doelpalen. Maar ga in vredesnaam niet veel verder.

Onze regeringsleiders zeggen dat we in oorlog zijn. Voetbal in oorlogstijden, dat is ooit voer geweest voor films en de ook al grote verschrikkingen ten spijt nog enigszins romantische verhalen. Je moet er niet aan denken hoe die van nu er uit zouden zien.

Dan maar even geen voetbal, dan maar geen EK straks in Frankrijk. Als het niet kan, zoals het in Hannover niet kon, is Spanje nog maar even langer Europees kampioen en koesteren we het leven en de klanken - zouden ze dan nog klinken? - van John Lennons 'Imagine'.

Is dat zwichten voor terreur? Nee, dat is gezond verstand.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden