Dames voor na vieren won maandag de Wim Sonneveldprijs. Trouw volgde het cabaretduo van de toekomst.

Donderdagavond 20.30 uur. De eerste halve finale van het Amsterdams Kleinkunst Festival vindt plaats in de kleine zaal van Bellevue. Het duo Dames voor na vieren, bestaande uit Anne van Rijn en Hanneke Drenth, moet als tweede optreden. Vóór hen Johan Goossens, een student uit Amstelveen, na hen Wouter Deprez uit Gent.

Van Rijn (26) en Drenth (23) hebben elkaar in 2002 leren kennen op de Bossche Koningstheaterakademie voor kleinkunst en werden verliefd. Tijdens een werkweek op Schiermonnikoog troffen de twee elkaar ook op het artistieke vlak. Op Koninginnedag daar werd de kiem voor hun huidige programmaatje 'Kroost' gelegd. Dames voor na vieren hebben iets met relaties tussen mensen. In de korte, afwisselende scènes staat steeds een vreemde verhouding centraal. Een koele moeder die haar hysterische kind dat écht naar huis wil, op zakelijke toon uitlegt dat ze die avond een heel belangrijk feestje heeft en dertig paar schoenen. Dus ja, je begrijpt, mama moet nog kiezen. Of die scène waarin een strontvervelende, ongeïnteresseerde super-Amerikaanse diva de zoveelste ontmoeting heeft met haar grootste fan. Licht absurd, zonder echte rode draad, maar ontroerend en erg grappig.

Ze hebben lekker gespeeld, vinden ze zelf na afloop. ,,We waren heel erg geconcentreerd bezig. Dinsdag hebben we al 'ingespeeld' in deze zaal, daarna hebben we nog wat kleine dingen veranderd en nu voelde het goed. Alsof het allemaal op zijn plek viel. We genoten ook zelf onder het spelen”, vertelt Drenth. Terwijl de dames uitblazen, staat Wouter Deprez op het podium. Hij probeert het publiek te hypnotiseren met een enorme glitterende discobol op zijn hoofd. Van Rijn en Drenth hebben zich intussen omgekleed. Morgen zijn ze er weer om de andere halve finalisten te zien. En natuurlijk de uitslag van de jury te horen: wie mag er door naar de finale?

Vrijdag 20.00 uur. De Dames voor na vieren hebben goed geslapen. Anne van Rijn: ,,Dat komt vooral omdat we zo goed gespeeld hebben. Meteen bij het wakker worden ging er een rilling door me heen: vanavond is het zo ver, dan horen we of we door mogen naar de finale.” Hanneke Drenth: ,,We hadden allebei overdag iets te doen, een soort bezigheidstherapie, haha. Dat heeft wel geholpen.” Voor het kleinkunstfestival hadden zich 65 deelnemers aangemeld. Die moesten afgelopen oktober auditie doen met 10 minuten aan scènes. Daaruit werden 20 mensen geselecteerd die in december in Utrecht 20 minuten moesten laten zien. De overgebleven negen kandidaten mochten in januari een programmaatje van 25 minuten laten zien aan een jury op Texel. De zes halve-finalisten die daar uitrolden zijn op een try-out tournee door heel Nederland geweest. Om hun programma goed in te spelen en te werken met een van de regisseurs die het festival ze aanbiedt.

Terug naar de vrijdagavond. De jury bekijkt aan de bar de optredens. Als zij zich terugtrekt voor beraad, steekt festivaldirecteur Evert de Vries alle kandidaten nog even een hart onder de riem. In een warme kleedkamer speecht hij dat hij zo fijn met iedereen gewerkt heeft endat ze allemaal fantastische kandidaten zijn hoe de uitslag straks ook uitvalt. Er hangt een familiesfeer. Alle deelnemers krijgen een foto in een grote lijst en drie dikke zoenen. Om 23.40 uur is de jury eruit. Juryvoorzitter en NCRVprogramma-maker Hijlco Span begint met de provisorische juryrapporten. Ze zijn stevig. Over iedereen wordt zowel iets positiefs als iets negatiefs gezegd. De eerste zin voor De Dames luidt: ,,Pakken, hebben, houen.” Ze knallen van het podium af, hebben goed op het publiek gespeeld en worden geroemd om hun ijzersterke mimiek. Negatiever is het commentaar dat het wel allemaal vakkundig is, maar daardoor ook wat te bedacht. En sommige teksten en liedjes kunnen compacter. Uiteindelijk gaan door naar de finale: de band Kaal, solist Wouter Deprez en ... Dames voor na vieren. Blijdschap en opluchting alom. Meteen wordt de familie gebeld. Anne van Rijn:

,,Mijn moeder is in gesprek en mijn broer ook. Die zitten vast elkaar te bellen!” Jurylid Lars Boom geeft de dames nog één advies: ,,Zorg dat je ook in het Nieuwe de la Mar Theater maandag de zaal inpakt. Denk erom dat dat podium twee, drie keer zo groot is als hier. Benut die ruimte goed.” Maandagavond, 19.15 uur. Finalezenuwen voor Anne en Hanneke. Voor het begint, willen ze nog één keer het podium van Het Nieuwe de la Mar op om even 'droog' te oefenen. Onafhankelijk van elkaar lopen ze heen en weer en repeteren nog even de scènes. Even later in de kleedkamer zegt Van Rijn: ,,Nu we in de finale staan, willen we ook wel heel erg graag winnen.” Drenth: ,,Ik hoop dat we net zo lekker spelen als afgelopen donderdag.” In koor: ,,We moeten knallen!” Omdat presentator Loes Luca in een gigantische file staat, is cabaretier Job Schuring in allerijl gevraagd om de avond te openen. Hij won in 1988 de allereerste keer het concours om de Wim Sonneveldprijs, zoals de finale van dit festival officieel heet. Een prijs die later ook gewonnen is door onder meer Thomas Acda, Maarten van Roozendaal, De Vliegende Panters en Droog Brood.

De Dames voor na vieren moeten wederom als tweede spelen. Het gaat nog beter dan in de halve finale. Een zaal met 500 man kunnen ze ook vrij makkelijk naar hun hand zetten. Ze hebben zichtbaar plezier in het spelen, maar aan hun programma is inhoudelijk weinig veranderd.

En dan begint het wachten, het lange, lange wachten. De jury heeft het blijkbaar moeilijk, want ze nemen ruim de tijd. Tegen middernacht is het zo ver en worden alle kandidaten naar de coulissen gedirigeerd om de uitslag aan te horen. Hijlco Span zegt dat de jury een prachtige avond heeft gehad. Hij noemt het zelfs ”de sterkste finale van de afgelopen jaren”. In volgorde van spelen worden de juryrapporten voorgelezen. De Dames voor na vieren krijgen complimenten over het ritme van de voorstelling. ,,Ze tonen hun vakmanschap door de zaal zowel hilarische momenten te bezorgen als muisstil van ontroering te laten zijn.” Tijd voor de prijzen, Van Rijn en Drenth staan te wippen op hun voeten en houden elkaar stevig vast. De tweede prijs, daar begint de juryvoorzitter mee. Die is voor de band Kaal. Vertwijfeling in de coulissen. Hoe kan dit? Wouter Deprez kan geen derde geworden zijn en de Dames ook niet, daarvoor waren beide optredens te succesvol. Het zal toch geen...? Ja hoor, de jury had het zó moeilijk dat ze niet konden kiezen 'tussen de ontroering van de dames en het absurdisme van Wouter Deprez'. Daarom zijn er vanavond voor het eerst in de geschiedenis twee winnaars: Dames voor na vieren én Wouter Deprez. Drenth slaat de handen voor haar gezicht: ,,We hebben gewonnen. Samen.” Van Rijn staat te springen: ,,Yesss!” Vlug het podium op om het loodzware beeld van Sonneveld in ontvangst te nemen. Er is ook nog een Publieksprijs te vergeven en gelukkig is daar wel duidelijkheid over, die gaat glansrijk naar Dames voor na vieren.

Na de champagne meteen maar even uitleg vragen over het jurybesluit. Span: ,,Op argumenten kwamen we er niet uit, dus uiteindelijk kwam het tot een puntentelling en wat bleek? Zowel Deprez als de Dames kregen 12,5 punt van ons. Nee, ik had als voorzitter geen zwaardere stem, dus hebben we ze allebei bekroond. Haha, typisch Nederlands ja, een poldermodel-oplossing.” Het deert de Dames allemaal niet.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden