Dakdekker Rudi

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. Hij verhaalt over zijn huis, tuin en buren in de Duitse Eifel.

Mijn eerste Duitse begrafenis. Eindelijk was het eens mooi weer, veel mensen zaten buiten

Nog voor we naar de kerk in Lasel reden, moest ik nog even op en neer naar huis omdat ik gehoord had dat de collectezak langs zou komen. Ik weet werkelijk niets van katholieke gebruiken. Met wat kleingeld in mijn achterzak vertrokken we. Het was erg druk in de kerk en ik deed niets anders dan me concentreren op wat de pastoor zei en mijn medebankzitters: als zij gingen staan, ging ik staan, als zij gingen zitten, ging ik zitten. Maar niet op mijn knieën.

Ik betrapte mezelf erop dat ik in het Duits dacht, ik zou niet meer weten wat, maar alles wat ik dacht in de kerk was in het Duits. Mooi vond ik het dat in de loop van de dienst dakdekker Rudi van een overledene tot een Schutzengel werd gemaakt. Daarna liep iedereen de kleine kilometer naar de begraafplaats, een enorme stoet mensen, die rookten en lachten, bijpraatten.

Was ik in de kerk al niet helemaal op mijn gemak - als niet-gelovige begrijp je al die geheimzinnige gebruiken niet; ben je een zwarte zwaan in een korenveld van witte zwanen - op de begraafplaats begon ik 'm zelfs een beetje te knijpen. De mensen liepen langs het open graf en pakten een takje op waarmee ze water op de kist sprenkelden.

Op een gegeven moment kreeg ik elektricien Lothar in het oog. Ik liep naar hem toe en vroeg of dat een soort van verplicht was. "Nee hoor", zei Lothar zachtmoedig. "Je doet wat je wilt doen." Ik stelde me voor het graf op en keek naar de mooie eikenhouten kist. Daar pas, op die plek, kreeg ik Rudi weer in het vizier. Hij was me ontschoten tijdens alle katholieke rituelen. De man die me het woord gewöhnungsbedürftig had geleerd. Ik knikte hem toe, liet de natte takjes liggen. Als je ouder bent, maak je niet makkelijk nieuwe vrienden, en het was Rudi en mij gelukt. Bij de uitgang stond een van Rudi's zonen. Hij keek naar iets. Toen ik op hem af liep, zei hij: "Dat dak daar, dat hebben mijn vader en ik negentien jaar geleden gemaakt." Een sedumdak. "Ligt er nog bij als toen." Hij was trots en hij moest huilen.

Aansluitend een enorm buffet in Zur Post. Koffie, taarten, belegde broodjes. Het was een enorm gekakel. Aansluitend kwam er bier op tafel en uiteindelijk kwam ik acht uur later, dronken, thuis. Er waren veel meer dronken mensen, ik zag zelfs iemand omvallen. Mijn eerste Duitse begrafenis. Eindelijk was het eens mooi weer, veel mensen zaten buiten, gierzwaluwen gleden krijsend voorbij.

Ik reed met Christa en twee zonen mee naar huis. Rudi's huis. Daar dronken we nog een laatste bier, aten we overgebleven stukken taart, werden de enveloppen met deelneming en geld opengeritst. Nog iets waar ik niets van wist. Domme, onwetende, ongelovige Hollander. En toch was het goed. Alles was goed. In mijn tuin zweefde de eerste vuurvlieg van het seizoen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden