Dagelijks belletje van Mahesh fleurt eenzame westerling op

Jelle Brandt Corstius heeft voor de VPRO-televisie een achtdelige serie gemaakt over India. Morgen wordt de vierde aflevering uitgezonden. Voor Trouw beschrijft hij zijn ervaringen in acht columns.

De economie van India groeit onstuimig en nergens zie je dat beter dan in Bangalore. Je merkt het aan de verstopte wegen: Om van Bangalore naar de buitenwijk Whitefield te komen duurt al gauw twee uur. Daar zitten veel van de callcenters, waar hordes Indiërs in het holst van de nacht Amerikanen te woord staan met een foutloos Amerikaans accent. Daar keek ik niet van op.

Waar ik wel van opkeek is het bedrijfje Get Friday, waar ze gespecialiseerd zijn in persoonlijke hulp. Stel, je bent directeur van een beginnend bedrijf en je hebt geen geld voor een personal assistant. Dan kun je er eentje inhuren in India. Zij boeken je tickets en hotelovernachtingen, houden je agenda bij, voeren je visitekaartjes in en kunnen je desnoods per telefoon naar het juiste adres leiden als je verdwaald bent. Op de vloer zaten ongeveer tachtig jonge Indiërs, allemaal bezig met een ander soort specialistisch werk. En dit gaat wel een stapje verder dan hotelovernachtingen.

In de hoek van de ruimte zag ik een jong meisje datingsites afstruinen waar schaarsgeklede Russische dames op stonden. Ze heette Rahat en was - net als vele anderen - zojuist verhuisd uit Bihar, een van de armste provincies van India. Rahat had als belangrijkste klant de directeur van een Australisch bedrijf. Hoe langer ze met elkaar werkten, hoe persoonlijker de verzoeken werden. Op dit moment was zij op zoek naar een vrouw voor de Australiër.

Hij was uitgekeken op Australische vrouwen, een Russische vrouw leek hem wel wat. Rahat struinde voor hem Russische datingsites af, waarbij zij zich voordeed als de Australiër. Af en toe vroegen de dames wat, bijvoorbeeld hoe het weer in Australië is, en dan moest Rahat snel googelen wat het klimaat in Australië is - ze had geen flauw idee waar Australië lag, laat staan wat het weer daar was.

Rahat liet mij een spreadsheet zien met Russische kandidaten, met aparte kolommen voor oogkleur, lengte en persoonlijkheid. De Australiër markeerde sommige namen in het groen, daar kon zij dan weer mee verder. Ik vroeg haar of zij het zelf niet krankzinnig vond dat een Indiaas meisje voor een Australiër op zoek moet naar een Russische vrouw. "Het is raar, maar je houdt het niet tegen. Dit is de toekomst", vertelde ze mij na de opnames.

"Als je dit raar vindt moet je eens bij Mahesh langs", zei ze en wees naar een jongen drie computers bij haar vandaan. "Hij belt al vier jaar elke dag een vrouw in Kansas wakker, vertelde hij mij. Vervolgens praten ze een half uurtje met elkaar over koetjes en kalfjes. Gewoon, omdat die vrouw het fijn vindt om met iemand te praten."

Ineens had ik een visioen voor mij: Nederland in 2040, de helft van de bevolking zit in een bejaardentehuis. Robots doen 's ochtends de steunkousen om. En in de hoek van elke eetzaal staat een computer met een Skype-verbinding. Op het scherm een Indiër, die alle bewoners van het bejaardentehuis kent. Altijd paraat om een praatje mee te maken.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden