dagboek van een oppasopa

Terug in de tijd

Wij passen regelmatig op onze zes kleinkinderen uit de drie verschillende gezinnen van onze dochters. Op enkelen regelmatig twee dagen per week en soms alleen in noodsituaties waar geen andere oplossing voorhanden is. Zo hebben we in het voorjaar ruim twee maanden opgepast op de zes maanden oude baby van onze zieke jongste dochter. Oppassen brengt ons weer terug bij waar we veertig jaar geleden stonden als ouders van onze eigen kinderen.

Alle fysieke en mentale processen van toen komen nu ook weer voorbij: blijdschap, vermoeidheid, trots, onvermogen, angst en ongerustheid, tevredenheid, pret en genot.

We ervaren dat nu alleen veel intenser en heviger dan toen, toen het opvoeden in onze herinnering meer spelenderwijs en tussen de bedrijven door ging. Kinderen zijn hetzelfde als vroeger, maar wij zijn veranderd: we hebben andere antennes om hun signalen op te vangen. Misschien komt het daarom ook wel dat we nu zo buitensporig genieten, maar ons ook zo buitengewoon veel zorgen kunnen maken.

Coby van Kesteren

Lang niet altijd leuk

Als (alleenstaande) oppasopa (77) heb ik het artikel met veel belangstelling gelezen. Het verhaal is mij te rooskleurig, te leuk en passend in onze alles-moet-leuk-zijn-cultuur. Tien jaar lang paste ik elke donderdag op mijn twee kleinkinderen. Een fijne tijd in verbondenheid met mijn kleinkinderen en hun ouders. Maar het was lang niet altijd leuk. Er was ook gekibbel, een plotseling ziek kind, een kind zoek, geplaag op straat, een juf die ziek opeens niet lekker was, ouders die later thuiskwamen, een bloedneus etc. Best heftig en vermoeiend. Nee, ik ben niet negatief, maar wel realistisch. Oppassen is echt niet altijd zo leuk, zoals vaak wordt beweerd.

Wat ik ervaar is dat grootouders moeilijk 'nee' durven te zeggen bij oppasvragen. Want ja, het zijn toch je kinderen en die kun je moeilijk weigeren. En zo loopt het oppassen nogal eens uit de hand van één tot soms drie à vier dagen per week. Ik bespeur dat er geen duidelijke afspraken zijn gemaakt en hoor dan hoe vermoeiend het is.

Willem Tromp

Ik mis het contact

Wat een leuk en herkenbaar artikel. Ik reis al twaalf jaar elke twee weken op woensdag van Friesland naar Rotterdam en pas dan op de drie kinderen van mijn dochter. Het resultaat van die frequente en intensieve bezoeken is dat ik een heel goede band met de kinderen heb, ik voel me daar thuis en zij bij mij. Ze komen ook als vanzelfsprekend een paar keer per jaar bij ons in Friesland in de vakanties en voelen zich hier volkomen op hun gemak.

Nu zit de oudste op de middelbare school en hun vader, mijn schoonzoon is door verandering van werk veel meer thuis en kan dus gemakkelijk de jongste twee opvangen. Het is daarom minder noodzakelijk dat ik naar ze toe kom. Maar ik mis het vertrouwde en vanzelfsprekende contact. Mijn dochter heeft een zeer druk leven en op die manier konden we toch elke twee weken even bijpraten. Nu moeten we het veel meer gaan regelen en voor ik het weet heb ik die woensdag al weer in mijn eigen drukke programma ingevuld. Ik ben heel blij met die afgelopen twaalf jaar. Het heeft ons allen heel veel opgeleverd.

Ada Roelants (71)

Wiebe

Elke dinsdag sta ik om kwart voor zes op en reis van Harderwijk naar Amsterdam. Ik ga naar mijn kleinkind Wiebe, dat nu bijna negen maanden is. Om op hem te passen. Hiervoor heb ik een dag werken als docent ingeleverd, en wat is dát een goede beslissing geweest! Wat geniet ik van dat kaboutertje, dat mij begroet terwijl zijn hele lijfje lacht. Dapper zet hij zijn eerste stapjes achter een blokkenwagen. Elke dinsdagmiddag brengen we samen door in Artis, waar hij net zoveel oog heeft voor de bomen en de struiken als voor de dieren. Ik wil hem beschermen en koesteren en heb hem zo lief als ik mijn kinderen liefheb.

Karen Gerwig

Het houdt je jong

Onze oudste kleinzoon is twintig en al twintig jaar passen wij als grootouders op. Na de kleinzoon kwamen twee kleindochters, inmiddels tieners, en nu zijn we aan de derde en laatste ronde bezig. Luka van 8 en Nika van 5 jaar. Wij passen altijd op een vaste dag op. De laatste jaren is dat de woensdag. Ik haal het tweetal om half twaalf van school, en dan begint het feest. Wij beleven ontzettend veel plezier aan het oppassen. Ik ben inmiddels 78, maar het houdt je jong!

Fred Baerveldt

Ik doe het niet!

Ik hou veel van mijn zes kleinkinderen, maar ik heb van het begin af aan bezwaar gemaakt tegen een vaste oppastaak. Ik ben een jonge opa (66 jaar, ik was 50 bij mijn eerste kleinkind) en ben juist nu actief met mijn werk als zzp'er. Na een intensief huwelijk met veel zorgtaken (vier kinderen, van wie een ernstig gehandicapt) hebben we het huwelijk afgerond toen de kinderen volwassen waren. Ik begon een nieuw leven met uiteindelijk ook een nieuwe partner.

Het was wel even zoeken in het begin. Ik ontkwam niet aan het gevoel dat ik mijn kleinkinderen alleen zag als je oppastaken op me nam.

Ik heb ervoor gekozen om in de vakanties kruisen in mijn agenda te zetten voor leuke dingen. Een dagje zwembad of een stevige wandeling. Ik hou van deze uitstapjes en zij ook. Natuurlijk probeer ik in nood bij te springen als oppas. Het leuke is dat ik ontdekte dat een goede band niet afhangt van het aantal uren dat je met ze doorbrengt. Die band die zit al in de genen, al moet die wel verzorgd worden.

Ik ben blij dat ik niet (weer) in opvoedingstaken terecht kom of te dicht op de biotoop van mijn kinderen zit. Via deze weg heb ik nu een vrije relatie met mijn kinderen en een band met mijn kleinkinderen.

Dick van der Vlugt

Vorige week schreven drie oppasgrootouders in Tijd over hun ervaringen met de kleinkinderen, we vroegen u naar uw verhalen, hier een selectie uit uw reacties

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden