Dag uit het leven in een rijdende gevangenis

Cosmopolis
Regie: David Cronenberg. Met Robert Pattinson, Sarah Gadon, Samantha Morton, Juliette Binoche en Paul Giamatti. In 22 bioscopen.

Een knappe vent in een strak pak die woont en werkt in hartje New York, zich financieel van alles kan veroorloven, maar emotioneel behoorlijk aan de grond zit. We zagen hem eerder in 'Shame' van Steve McQueen, en nu duikt hij op in 'Cosmopolis', de Don DiLillo-verfilming van David Cronenberg.

De Canadese regisseur die beroemd werd met fantastische films over 'body-horror', schakelt met zichtbaar gemak van 20ste-eeuwse freudiaanse perikelen in 'A Dangerous Method' naar een ultramodern, 21ste-eeuws psychodrama dat zich vrijwel geheel afspeelt in het binnenste van een witte limousine, hetzelfde langgerekte gevaarte dat in de kostelijke prelude van Lars von Triers 'Melancholia' klem kwam te zitten in een bocht.

Zoiets overkomt ook Eric Packer, de Golden Boy van Wall Street, die zijn limo heeft laten ombouwen tot een huis annex kantoor op wielen, inclusief marmeren vloer, koelkast, toilet en een stoel die met alle ingebouwde apparatuur nog het meest weg heeft van een troon.

We volgen hem een dag lang, terwijl hij in zijn auto zaken- en sekspartners ontvangt, merkwaardige minirolletjes van Samantha Morton en Juliette Binoche. De jonge miljardair wordt zelf gespeeld door 'Twilight'-ster Robert Pattinson. De 26-jarige Brit werd razend populair met zijn scherpe vampiertandjes, en iets van dat bloedzuigersimago komt wel van pas, maar veel meer diepere lagen boort hij daar niet mee aan. Ook niet als meneer zijn complete vermogen inzet op de daling van de Japanse yen. Een verkeerde beslissing, waardoor hij hulpeloos moet toezien hoe zijn imperium ineenstort.

Cronenbergs drama is een vrij getrouwe verfilming van DeLillo's boek uit 2003, dat met zijn apocalyptische verhaal, gesitueerd in de New Yorkse geldhandel, visionair genoemd mag worden. Cronenberg leunt er wat al te makkelijk op, met teksten die hij rechtstreeks uit het boek kopieerde en die door Pattinson droogjes worden gedeclameerd.

Misschien is het wel de bedoeling dat hij iets robot-achtigs heeft, iets buitenaards, en dat het hele nachtmerrie-achtige verhaal zich niet werkelijk voltrekt, maar speelt in zijn gedachten. Weggedoken achter geblindeerde ramen, afgesneden van de realiteit van de stad waar antiglobaliseringsdemonstraties plaatsvinden, fantaseert hij over zijn eigen ondergang. Spannend wel, maar lekker uit de verf komt het niet; en het maakt de miljardair op zich nog niet interessanter dat hij zijn limousine als gevangenis ervaart.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden