Dag jochie, vaarwel

Dit wordt een verdrietig stukje, het spijt me. Philae is opgegeven. Alle reanimatiepogingen zijn gestaakt. Wat rest is diepe, kosmische nacht. Ik was erbij, in november 2014, toen Philae, de kleine kometenlander, zich los-maakte van Rosetta, de ruimtesonde die zijn doelwit - een rotsachtig gasuitbrakend komeetje met de naam 67P - na een reis van tien jaar dicht genoeg was genaderd.

Zeven uur lang zweefde het landertje, zo groot als een wasmachine, tussen sonde en komeet, zijn drie dunne spillepoten vooruit. Dat alles was al een wonder van reken- en stuurmanskunst en alle knappe koppen van het Europese Ruimtevaart Agentschap, Esa, zaten nerveus bij elkaar in het Control Center in Darmstadt, net als wij, van de pers.

Hij landde, stuitte op, landde weer, stuitte nog eens, en landde uiteindelijk in de schaduw van een hoge wand. Vanuit die positie ratelden zijn instrumentjes, en zonden hun data via de rondcirkelende Rosetta naar de aarde. Maar lang duurde het niet. In de schaduw kregen zijn zonnepanelen te weinig energie, de accu raakte leeg. Uit een Klein Verslag van toen:

'Ik kan zeggen dat ik erbij was toen Philae stierf. Het was in de nacht van zaterdag op zondag, even na middernacht en ik staarde in het twitterlicht van mijn smartphone. Op een grafiek schoot de lijn van het voltage in de batterij steil naar beneden. Philae, de lander, werkte nog, zond onafgebroken oneindig kostbare testgegevens naar Rosetta, die in een baan om de komeet kruiste. En toen liet iemand bij de Esa de lander zijn laatste woorden zeggen.

So much hard work...getting tired...my battery voltage is approaching the limit soon now.

We hielden onze adem in.

Iemand riep: 'Hang in there little guy!'

Final countdown, meldde Esa Operations berustend. De dichter Dylan Thomas, toch al graag geciteerd in de interstellaire ruimte, kwam voorbij. Do not go gentle into that good night. Rage, rage against the dying of the light.

Het was tegen half twee in de aardnacht.

Philae was heengegaan. Op zijn laatste restjes energie had hij nog meetgegevens van de komeet, over de temperatuur, de stofsamenstelling, het gas, het magnetisme, de CT-scan via Rosetta naar de aarde gestuurd.'

Was het gek, vroeg ik me toen af, dat we hem 'jochie' noemden?

Nee, dat was niet gek. Want daar, diep in het heelal op die verre komeet, was Philae een verlengstuk van de mensheid, de mensheid in al zijn brille.

Maar men bleef hopen op een wonder.

In juli vorig jaar, toen de komeet zijn perihelium bereikte, zijn baan het dichtst bij de zon, viel er net genoeg licht op zijn panelen om het weer even tot leven te wekken, maar het signaal was zwak.

Nu raast hij op zijn komeet dieper de duisternis in, bij temperaturen van -180.

Nooit heeft Esa geweten waar precies Philae was geland. Rosetta cirkelde en cirkelde, nam duizelingwekkend scherpe foto's, maar geen Philae te zien. Blijft die allerlaatste, die van dat spinnetje in het universum, geschoten door Rosetta, toen de kometenlander zijn afdaling naar de komeet was begonnen. Dag jochie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden