Dag, dag mama

Achter elke rouwadvertentie schuilt een verhaal. Mickelle Haest tekent de ervaringen op van een uitvaartverzorger.

Ik rijd weg van de begraafplaats. Het grind knerpt onder de autobanden. Er hangt een onheilspellende lucht in de kleur van mijn kleding boven de stad. Nog voordat ik door de poorten van de begraafplaats ben, moeten de ruitenwissers aan. Hagelstenen kletteren op de auto. Ik moet hard praten als ik mijn mobiele telefoon opneem.


"Een familie vraagt specifiek naar jou", zegt mijn collega. Ze noemt de naam. Eerder begroef ik daar vader, moeder en de jongste zoon. "Een verzoekwerk dus", zegt mijn collega. "Wie is daar gestorven?" vraag ik. "Dat is er niet bij gezegd." Ze geeft mij het adres van de oudste zoon. "Misschien schoonvader of -moeder", zegt ze.


Met roodomrande, dikke ogen opent de oudste zoon de voordeur, een man van eind zestig. Ik steek mijn hand uit om hem te condoleren. Hij pakt mijn hand vast, trekt me naar binnen, omarmt me en barst in snikken uit. "Het is zo erg, het is zo erg."


Zijn vrouw komt de gang in en voegt zich bij onze omhelzing. Ik probeer te ontrafelen wat er is gebeurd, maar het huilen belet het spreken.


Na een poosje lopen we de woonkamer binnen. Dan zegt de man: "Onze dochter is overleden." Ze is anderhalf jaar ziek geweest. Toen haar ziekte werd ontdekt, was het al te laat. Een man van voor in de dertig komt binnen. Als hij zich met een charmant Frans accent voorstelt als de echtgenoot van de gestorven vrouw, begint ook hij zacht te huilen. Moeder pakt hem liefdevol vast.


"Hij komt uit Frankrijk", legt vader uit. "Een vakantieliefde leidde tot een bruiloft. Ze hadden net een kindje toen ze te horen kreeg dat ze ongeneeslijk ziek was. Hij zit voor zijn werk veel in Frankrijk. Daarom hebben wij onze dochter met de baby de laatste periode van haar leven in huis genomen."


"We hoopten bij elke behandeling dat het toch goed zou komen, maar gisteravond is ze in het ziekenhuis overleden. We zien haar graag hier opgebaard."


De echtgenoot knikt.


"Ik kom haar thuis brengen", zeg ik een dag later. De dragers brengen een witte kist de woonkamer binnen.


"Hier moet ze staan", zegt moeder. Ze wijst naar een open plek midden in de riante huiskamer. De schaarwagen, de koeling, een rok om de baar - alles wordt klaargemaakt.


Langzaam doe ik de deksel open. Ik zie een prachtige jonge vrouw. Ze heeft al haar blonde haar nog en ziet er niet echt ziek uit. De ouders staan huilend bij de kist.


De man pakt zijn kleine meisje op. "Kom maar, dan gaan we naar mama kijken." Hij buigt zich met het kind op de arm over de kist.


"Mama", roept het meisje.


"Ja, dat is mama."


"Mama."


"Zeg maar dag tegen mama."


Het kind begint enthousiast te zwaaien. "Dag, dag mama."


"Ze zal zich haar moeder nooit herinneren", fluistert vader. "Foto's zullen haar verhaal moeten vertellen."


Ik slik en slik nog een keer.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden