Daars altyd 'n uitsig by God se venster

Het politieke leven van Willem Aantjes is na zijn dood genoeg belicht, naar die zee wilde dominee Alleke Wielinga gisteren bij de dankdienst voor zijn leven geen nieuw water dragen.

Hier in de volle Geertekerk in Utrecht, een oude kerk met een jong hart, ging het om de mens, de echtgenoot, de vader, de te gekke opa, 92 en twitterend op zijn iPad.

Geen toespraken, had de oud-politicus voor ARP en CDA gezegd. Maar vooruit, als zijn vrouw wat wilde zeggen, dan moest ze dat maar doen.

Met haar heldere, warme stem vertelde Ineke Ludikhuize over de witte duif die in augustus zomaar aan kwam vliegen, in de tuin achter hun huis in een Utrechtse buitenwijk.

De vogel zit daar nog, met brede armgebaren joeg haar man de eksters weg die een graantje mee wilden pikken van het voedsel voor de duif.

Voor de zwakker wordende Aantjes en zijn mantelzorgende echtgenote was de duif een vredesduif. 'Komen ooit voeten gevleugeld mij melden de vrede', zongen we, een lied van hun geliefde Huub Oosterhuis, hij was ook in de Geertekerk.

Hij verwoordt wat wij hoopten en hopen voor deze wereld, zei Ineke. Recht voor armen en vreemdelingen, liefde, vrede.

Of was die duif misschien een knipoog vanuit Gods venster, vroeg dominee Wielinga, 'daars altyd 'n uitsig by God se venster', dichtte Stef Bos, de tekst werd voorgelezen in de dienst en stond op de rouwkaart.

Het waren ook de laatste woorden die de familie terugvond op Aantjes' iPad, nadat hij rustig thuis was weggegleden.

De predikante had geen antwoord op haar eigen vraag over de duif - een zeker weten zou niet passen in deze remonstrantse kerk. Remonstrantse gemeenten hebben geen leefregels en geen dogma's, zei de dominee in haar inleiding, niemand kan de ander voorschrijven hoe hij of zij moet denken over God.

Vrijheid en verdraagzaamheid zijn de kernwoorden in de vrijzinnige gemeenschap, waarmee Aantjes en zijn vrouw zich verbonden voelen. Hij zeker ook, al kwam hij uit een orthodox nest.

"Zijn er hier CDA'ers?", vroeg de dominee. Er werd gelachen, natuurlijk, we hadden ze allemaal zien binnenkomen, Elco Brinkman, Bert de Vries, Ruth Peetoom, Sybrand Buma en ook Dries van Agt, voor zover er nog strubbelingen waren, dan had Aantjes zich tijdig met iedereen verzoend.

"Je mag je bagage achter je laten", zei de dominee tot twee keer toe, misschien was dat ook een beetje politiek bedoeld.

We zongen een tekst van Henriette Roland Holst - in huize Aantjes noemden ze haar 'tante Jet', zei Ineke met een glimlach.

'Er is een woord dat eeuwiglijk zal duren

en wie 't verstaat, die is niet meer alleen.'

We mochten zelf invulling geven aan die woorden, voor Willem Aantjes betekenden ze: liefde.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden