Daar was Philae! Jochie!

In tien Kleine Verslagen dook de naam van Philae op, de laatste keer onder de kop 'Dag jochie, vaarwel'. Dat was op 13 februari van dit jaar. Nier zelden moest ik mijn tranen bedwingen. Philae - ik leg het graag voor de elfde keer uit - is de naam van dat landertje op die komeet, die op miljoenen kilometers van ons vandaan door ons zonnestelsel raast.

Philae is zo groot als een wasmachine en weegt op aarde honderd kilo. Op de komeet een paar gram. Hij heeft drie lange dunne poten, waarmee hij had moeten landen op een oppervlak waarvan niemand precies wist waaruit hij bestond, zeker niet toen Philae samen met de ruimtesonde Rosetta in 2004 werd gelanceerd.

Ik was erbij toen hij in november 2014 - na een reis van tien jaar - landde; dat wil zeggen dat ik in de perszaal van het ruimtecentrum in Darmstadt meekeek en meeluisterde bij dit historische ogenblik in de Europese ruimtevaart. Zet maar eens zo'n minuscuul landertje neer op een brokje stof en gas, ergens diep in dat heelal, met de bedoeling om hem daar minimicroscopisch onderzoek te laten doen naar de samenstelling van dat stof dat zo oud is als ons zonnestelsel. Wall-E in space. Hij heeft ook nog een boortje bij zich. De missie had van meet af aan een hoog Disney-gehalte.

Philae was een jochie geworden. We zagen nog een allerlaatste foto van hem toen hij afdaalde van Rosetta naar de komeet, een foto genomen door Rosetta, de sonde die tot op de dag van vandaag om de komeet is blijven cirkelen.

Op die foto verdween hij in de kosmische nacht, op een afdaling die zeven uur duurde voor hij de komeet zo licht mogelijk zou raken, want men vreesde dat hij terug zou stuiteren

En dat is wat Philae deed.

Hij stuiterde weer het heelal in, zweefde nog eens twee uur boven de komeet om opnieuw het oppervlak te raken en even van de radar te verdwijnen. Daarna kwamen gedurende twee dagen radiosignalen binnen, en zelfs een foto van een van de poten, maar niemand wist precies waar Philae zich bevond. Hij moest in een spleet zijn gevallen want zijn zonnecellen vingen te weinig licht en zijn accu begaf het. Verwoede pogingen vanuit Darmstadt om Philae op te richten via zijn raketjes en hem naar het zonlicht te manoeuvreren mislukten.

Men zei hem vaarwel.

Opwinding was er toen maanden later plotseling weer even een signaal van Philae binnenkwam, toen de komeet de zon op zijn kortste afstand passeerde; er moest weer wat licht op zijn zonnepaneel zijn gevallen. Maar daarna zweeg hij weer, voorgoed ditmaal.

Twintig maanden bleef Rosette om de komeet cirkelen en foto's sturen, tot ineens op deze tweede september, nog maar enkele weken voordat Rosetta zelf op het eind van zijn missie op de komeet te pletter zou slaan, die ene foto kwam.

Daar was Philae!

Jochie!

Op 667 miljoen kilometer van de aarde, steeds verder weg suizend. Twee poten waren te zien, de derde was waarschijnlijk afgebroken en inderdaad lag hij deels in een kloof of spleet, maar hem te zien verrukte de verkeersleiding in Darmstadt, want nu was er eindelijk duidelijkheid over zijn verblijfplaats en over de grond waarover hij nog analyses had verzonden. Philae en Rosetta, dadelijk zijn ze voor eeuwig verenigd.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden