Daar stak ik een kaars op voor de makers van de kaart

We gingen kamperen in de de Provence. In het laagseizoen, dat overigens niet zo laag was dat we de hele camping voor onszelf hadden.

Naast ons stond het bewijs dat testosteron in dalende concentratie óók heel schadelijk is voor het milieu, want de driekwart tandeloze hangbuikige zeventiger met slinkend brein en zwellende prostaat (qua formaat komen die twee elkaar zo ongeveer tegen rond je 75ste, volgens collega S. te A.), die daar bivakkeerde in zijn acht-assige dertientonner caravan, heeft voor het trekken van dat gevaarte een acht-cylinder SUV fourwheel drive 4000cc 1900 PK motor nodig. Het soort explosiemotor waar een man iets aan ontleent, omdat hij weet dat hij verschil maakt, want elke keer als je gas geeft hoor je een stuk van het poolijs in zee plonzen!

Aan de andere kant stonden twee niet meer zo jonge Duitsers (37 à 42 jaar oud), die op motorfietsen uit het Teutoburger Wald aan waren komen rijden, met aarzelende geslachtelijke oriëntatie, zeer behaarde boomstammen van benen, soliede dikke buiken en een vervelende nachtelijke eigenschap: beiden snurkten ze ongekend hard, meedogenloos en onophoudelijk, en dat drie nachten lang. We durfden hen niet te vragen er mee op te houden. Maar evenmin durfden we de tent te verplaatsen, uit angst dat ze de reden zouden vragen.

Also, warum ziehen Sie denn um? - Es ist weil sie so schnurcken - Wir schnurcken nicht, was ein Unsinn, es ist blöte Wahnsinne, hören Sie? - Ja, wir hören es jeder Nacht, aber Sie nicht, so geht das mit Schnurcken - Wann wird der Krieg endlich vor gut vorüber sein? Wann werden Sie aufhören uns darauf anzusehen was mit die Jüde ist gebört?

Om dit gesprek te vermijden lagen we dus elke nacht naar hun eindeloze houtzagerij te luisteren. Die rot-oorlog beroofde ons alsnog van onze slaap. Tweede generatie slachtoffers en de uitkeringen zijn natuurlijk op.

Verder enkele Nederlanders die vanwege de nabijheid van de Mt Ventoux regelmatig op sportfietsen in felgekleurde sportkleding met op hun hoofd wat mijn vrouw beschrijft als ’zo’n binnenste buiten gekeerd brein’ de camping af peddelden om zich, ver van de Ventoux, maar net om de hoek, vol te gooien met bier. Waarna ze weer voldaan terug peddelden.

Het is een jaar of twintig geleden dat ik hier voor het laatst was en ik moet zeggen: de Provence is nu tot in de verste uithoeken geheel, volledig en onomkeerbaar ver-ANWB-d. Het hele gebied is geestelijk dichtgegooid met opgelegde vreugde, geplande pleziertjes en voorgebakken verrassingen. Neem een passage als deze uit de ANWB-gids:

„Rondom de kliniek is een route uitgezet langs plaatsen waar van Gogh zijn schilderijen maakte. Een kaart met deze plekken is te krijgen bij het toeristenbureau in het dorp.”

In de kerk van Vaison la Romaine heb ik een kaars opgestoken voor de makers van deze kaart. Ons moet veel vergeven worden, want we weten immers meestal niet wat we doen. Eén ontroerend aspect van die kerk in Vaison is zichtbaar aan de buitenkant. Het fundament van het koor is blootgelegd en je ziet daar hoe de nieuwe kerk, met de bouw waarvan men mogelijk al in de zesde eeuw begon, werd gebouwd op een onderlaag van vernielde zuilen en kapitelen van de vroegere Romeinse tempel. Drive your cart and plough over the bones of the dead, schreef William Blake.

Ik las Martin Bril over Napoleon. Erg aardig. Ik las Zamoyski over The Viena Congress, nog aardiger, heel wat grondiger, ernstiger, en op grond daarvan ook grimmiger en komischer. De wereld wordt kennelijk al enkele eeuwen, nou, zeg maar tientallen eeuwen, gerund door matig betrouwbare, emotioneel instabiele clodhoppers als u en ik, die nog geen eeuwige belachelijkheid van slechte Bordeaux kunnen onderscheiden en veelal achter hun geslachtsdeel aandraafden, hetgeen gezien hun anatomie ook de meest voor de hand liggende draafrichting was, is.

Er was ook goed nieuws. Bij het inpakken van de auto werd ik plotseling overvallen door een ernstige stekende pijn ergens in mijn bovenlichaam, ik denk dan meteen het ergste, want ik weet dat Hij een afspraak met mij heeft, maar ik ken dag noch uur. De pijn trok even onbegrijpelijk weer weg na een paar dagen en het moet ‘een verrekte spier’ geweest zijn, zeggen we dan. Je denkt dat je door de Dood op je schouder getikt wordt, je keert je om en* het is de Paashaas.

En toen begon het te regenen, te regenen en te regenen en daarbij ook nog flink te onweren en dan is een tentdoek veel te dun, geestelijk gesproken, want al kwam er geen druppel water door, je voelt je onprettig bloot onder nachtelijke stortbuien die uren lang aanhielden, fel doorflitst met knetterende donderslagen die klonken alsof Titanen met bergen aan het gooien waren.

Toen we de volgende dag in het dorp een lange stoet dieren twee aan twee in de richting van de Rhône zagen marcheren wisten we dat het tijd werd om het noorden weer op te zoeken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden