Column

Daar is 'ie weer: de moderne mythe van de onzekere man

Beeld thinkstock

Eens in de zoveel tijd schijnen wij ons te moeten buigen over de deplorabele staat waarin de hedendaagse man verkeert. De argumentatie gaat steevast als volgt: omdat zij tegenwoordig zoveel praatjes heeft, wordt hij gekweld door onzekerheden.

Doorgaans zijn het neoconservatieve heren die er zich druk om maken. In 2006 sloeg bijvoorbeeld de Amerikaanse filosoof Harvey C. Mansfield alarm. In een dik boek pleitte hij voor eerherstel van masculiene deugden als moed, daadkracht, doortastendheid, en verwees vrouwen in één moeite door terug naar het huishouden, "de plek waaraan zij eer kunnen behalen en vreugde kunnen beleven".

Twee jaar geleden was het de Israëlische krijgshistoricus Martin van Creveld die zich erover uitsprak. Vrouwen zijn volgens hem 'nog steeds de bevoorrechte sekse', het zijn de mannen die "de grootste last hebben gedragen en dat nog altijd doen".

Maar ook de allerminst neoconservatieve Amerikaanse publiciste Hanna Rosin wijdde in 2012 een heel boek aan het thema ('The End of Men'). Het testosterontijdperk loopt ten einde, betoogde ze, Volgens haar hebben mannen in alle sectoren van het moderne leven inmiddels het nakijken. De toekomst is niet aan hen, en dat beseffen ze maar al te goed.

Televisiecommercials
Nu wil ik best geloven dat hedendaagse mannen onzekere, beklagenswaardige wezens zijn - als de werkelijkheid enigszins zou meewerken. Want ik weet natuurlijk niet hoe het u vergaat, maar ik kom ze nimmer tegen.

De enige mannen die genoemde analyse gehoorzaam bevestigen lopen rond in televisiecommercials. Daar is de man ofwel een sukkel die niet kan koken en zich door zijn vrouw ('Jongens!') laat koeioneren. Ofwel een neanderthaler in geinig T-shirt die niets liever doet dan bier drinken, oerkreten slaken en houthakken. (Zou de reclamewereld vrouwelijke wezens net zo stereotiep neerzetten, het meldpunt seksisme.tumblr.com kreeg het pas echt druk.)

Toch dook de mythe recentelijk wederom op, nu verkondigd door de Nederlandse rechtsfilosoof Thierry Baudet. Hij trok vorige week nogal de aandacht door het hartstochtelijk op te nemen voor ene Julien Blanc, een Amerikaan die mannen workshopsgewijs bijbrengt hoe je vrouwen je bed in krijgt. Diens hofmakerijmethodiek - onder het fiere motto: als een meisje nee zegt, bedoelt ze ja - is zo agressief dat Australië en Groot-Brittannië hem tot persona non grata verklaarden.

Recept
Baudet meent evenwel dat Blanc diepe wijsheden blootlegt. "In weerwil van het dominante discours over het 'zwakke' geslacht", wijsneusde hij in het digitale orgaan The Post Online, "is geen diersoort zo wreed als de jonge vrouw". Dus zit er voor jongemannen niks anders op dan "besluiten het heft in eigen hand te nemen en zich een tweede - brute, mannelijke - natuur aan te meten". Aan tafel bij 'De Wereld Draait Door' voegde hij er losjes aan toe dat Blancs recept wel hout móet snijden. Want hé, als het niet zou werken, zou het niet 'zo succesvol' zijn. Het was van een logica die me toch even de adem benam.

Naar verluidt zal een van Blancs geestverwanten binnenkort naar Nederland afreizen om workshops te geven. Onmiddellijk werd er een petitie gestart opdat de autoriteiten zijn komst verbieden.

Beetje veel eer, lijkt mij. Gewoon wachten tot het aandachtsgolfje wegtrekt kan ook, hoor.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden