Daar besloot ik dat mijn reis was afgelopen

Ik leer veel nieuwe dingen. Hoe je je fiets over de tramrails moet sturen.

Toen begon IS activisten en journalisten te doden.

Toen president Assad in 2011 de revolutie neersloeg, pakte ik mijn camera. Ik dacht dat als we de wereld zouden laten zien wat er gebeurde, ze ons zouden helpen. Tussen het puin probeerde ik uit te vinden hoe fotografie werkt. Na twee jaar oorlog waren veel vrienden gedood door Assads bommen of in zijn cellen. Zelf heb ik in vier gevangenissen gezeten. Toen begon IS journalisten en activisten te vermoorden en ben ik naar Turkije gevlucht.

Vanuit de stad Gaziantep ging ik regelmatig terug om reportages te maken. Maart vorig jaar was ik voor het laatst in Aleppo. Lopend door de oude stad herinnerde ik me hoe mooi ze was geweest. In Gaziantep vermoordde IS vijf journalisten. In december schoot een gemaskerde man mijn vriend Naji Jerf door zijn hoofd. Hij liet twee kinderen en een jonge vrouw achter.

Tijdens mijn vlucht naar Nederland werd ik doordrongen van het besef dat er twee soorten mensen zijn: vluchtelingen en de rest.

Waarom naar Nederland? Eerst dacht ik naar Duitsland te gaan, maar Pegida zorgde ervoor dat ik doorreisde naar Amsterdam; een stad met een progressief imago en ik had gelezen dat er veel tv-zenders en kranten zaten, aantrekkelijk voor mij als journalist. Toen ik op Amsterdam CS uitstapte, stonden er vrijwilligers met bordjes in het Arabisch: 'vluchtelingen welkom'.

Ik was hondsmoe, en vond een goedkoop hotel in Amsterdam-Noord. Na een snelle douche viel ik in slaap - en begonnen de nachtmerries. Cel. Oorlog. IS. Zee. Politie. Midden in de nacht keek ik m'n kamer rond en zag de spullen die ik had meegesleept: vieze kleren, slaapzak, een kussentje. Op dat moment besloot ik dat mijn reis afgelopen was. Alle troep liet ik daar achter. Ik rookte 's ochtends op de stoep een sigaret en belde een vriend. Ik keek omhoog, zag de naam van het hotel en schrok. De vorige avond had

ik wel de prijs gezien, maar niet de naam. Hotel Isis. Ik onderbrak mijn vriend. "Oh shit!"

"Wat?"

"Ik zit in hotel Isis!"

"Wegwezen daar!"

Zou dit hotel gerund worden door IS? Ik herinnerde me het Arabisch uitziende personeel - oeps, op mijn eerste dag in Amsterdam maak ik me al schuldig aan etnische stereotypering. Maar de manager was heel vriendelijk: Isis is een Egyptische godin, legde hij me uit.

Om me als asielzoeker te laten registreren moest ik naar Ter Apel. Na vijf dagen checkte een Nederlands-Syrische medewerker van de IND mij op mijn accent. Meestal verzwijgen asielzoekers details over mensensmokkelaars, bang dat ze zichzelf daarmee in problemen brengen. Maar ik heb alles verteld, ik mag lijden dat ze hem arresteren, die crimineel.

Daarna namen ze mijn vingerafdruk en foto, en was ik officieel asielzoeker.

Mijn nieuwe 'thuis' werd Heumensoord. Natuurlijk was ik blij dat ik niet meer bang hoefde te zijn dat iemand de deur zou intrappen om me te arresteren, of dat helikopters boven mijn hoofd een vatbom lieten vallen. Maar de twee maanden in Heumensoord waren de moeilijkste periode van mijn hele reis. Geen privacy, gebrek aan informatie over procedures en de verveling maakten het moeilijk positief te blijven.

Zoals overal in Europa liepen de reacties van de bevolking enorm uiteen. Toen ik met een vriend uit het kamp in een Nijmeegs café koffie wilde gaan drinken, vertelden ze dat ze gingen sluiten. Al snel zagen we dat de zaak helemaal niet dichtging, ze wilden gewoon geen vluchtelingen bedienen.

Anderen waren juist heel aardig. Iemand bood me aan bij haar thuis te overnachten. Toen ik verdwaald was in de stad, en mijn telefoon het niet deed, heeft ze me een uur lang gezocht, fietsend door de kou. Mijn schok over de weigering in het café viel in het niet bij mijn blijdschap over zoveel vriendelijkheid.

Ik had de mazzel dat ik snel bij een vriendin kon intrekken in Amsterdam. Daar is het leven zoveel prettiger, het is een rustige stad, en heel georganiseerd. Op straat ziet niemand dat ik vluchteling ben, ik zie eruit als iedereen.

De steden zijn hier vrij klein. Zelfs Amsterdam is kleiner dan mijn thuisstad, Homs - de derde stad van Syrië. Amsterdam was in mijn voorstelling altijd een stad die dreigde onder water te lopen. Nu ik er woon, maak ik me er geen zorgen over, ik vertrouw de ingenieurs.

Mensen nemen vaak de trein. Soms staat er een piano in de stationshal waar iedereen op kan spelen. Heel cool!

Nederlanders scheppen niet op over hun land of hun keuken. Ze praten net zo makkelijk Engels met wie geen Nederlands spreekt. Doordat ze in een comfortabele situatie in een vrij land leven, zijn ze zich minder bewust van politiek en meer van zoiets als klimaatopwarming - waarover wij, Syriërs, ons niet druk maken.

Ik leer veel nieuwe dingen.

Hoe je je fiets over de tramrails moet sturen bijvoorbeeld. Vroeger dacht ik dat fietsen gevaarlijk was, maar ze hebben hier aparte fietswegen en Nederlanders fietsen meer dan dat ze autorijden.

Bij een ontmoeting elkaar drie keer op de wang kussen.

Afspraken maken voordat je naar iemand toe gaat - soms pas over drie weken.

Ik maak nieuwe vrienden, nieuwe plannen. Ik maak foto's voor een tentoonstelling, in Breda, van de zomer.

Nederlanders spreken me vaak aan over Syrië, IS, de oorlog en hoe het is om vluchteling te zijn. Dat snap ik, maar ik ben het eerlijk gezegd zat. Het is tijd voor een nieuw bestaan.

Maar Syrië is overal en altijd aanwezig, de oorlog daar domineert hier het nieuws. Vorige maand demonstreerde Pegida in Amsterdam. Gelukkig was de tegendemonstratie groter.

In De Melkweg trad laatst de Syrische bruiloftszanger Omar Souleyman op, met veel Syrisch en Nederlands publiek. We hadden een geweldige avond, goed dat Syrië ook op die manier aanwezig is.

www.alazouz.com

Die avond trad bruiloftszanger Souleyman op,

geweldig dat Syrië hier ook zó aanwezig is

Bij de demonstratie van Pegida was de tegendemonstratie gelukkig groter

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden