Daaaag televisie

Bij RTL 4 is ie alweer geruisloos verdwenen, de zogenaamde beeldradio als opvullertje voor overschietende zendtijd op de tv. Maar op de Nederlandse televisie is beeldradio een van de frutseltjes waarmee ze al die uren vullen die er sinds gisteren dank zij de dag televisie bij zijn gekomen.

RUUD VERDONK

Elke dag staan er voortaan gedurende een half uurtje een paar camera's in de radiostudio waar ze de 'Breakfast Club' van Radio 1 zitten te maken. Koptelefoons op, voorlezen van papier, troep alom, in de weg lopende technici. Dat radioprogramma duurt drie uur, maar de tv pikt er een half uurtje van mee. Uiteraard krijg je dan verkeersinformatie (foto van de agent in kwestie), natuurlijk het weerbericht (foto van de weervrouw), af en toe een grammofoonplaatje (bij gebrek aan iets te zien worden dan berichten uit de krant geprojecteerd), een half minuutje onvervalst gekeutel met de hoofdredacteur van het blad 'Penthouse' (wil een miljoen gulden ophalen voor zijn goede doel: het omkopen van Annemiek Verdoorn om een paar nietjes door haar blote gat te laten slaan) en een praatje met minister D'Ancona, dat ze daar wel een diepte-interview genoemd zullen hebben. De minister wilde de dagtelevisie graag officieel openen. Een lint was er niet, een schaar evenmin, maar met een routineus Twix-gebaar deed ze even alsof en presto! Nederland had dagtelevisie.

De hele ceremonie leek mij tekenend voor deze doorbraak in de Nederlandse omroep, dagtelevisie wordt net alsof geopend. Net alsof je op het strand van Benidorm voor duizend peseta's een echte gouden Rolex koopt en denkt van een buitenkansje geprofiteerd te hebben - tot je wilt weten hoe laat het is.

Dagtelevisie hier is herhaal-tv, niet alles, wel het meeste. Daar schijnt een zekere behoefte aan te zijn. Het zal wel gek zijn, maar bij een dagelijks herhalingsprogramma denk ik in de eerste plaats aan het opnieuw uitzenden van programma's die de avond tevoren vertoond zijn, voor mensen die toen iets beters om handen hadden of geen video bezitten. Volgens mij ging het daar ook steeds om in de tijd dat de omroep snakte naar dagtelevisie.

Het blijkt dus wel voornamelijk om herhalingen te gaan, maar dan van een tijdje terug. 'I love Lucy' uit 1963, 'Dynasty' uit 1981 en de 'Ojevaarsjo' van februari dit jaar. Echt televisie voor de meest verloren uren op een onbewoond eiland.

Het kan niet anders of in zo'n situatie wordt de kans gemist om een goed actualiteitenprogramma te maken, desnoods geheel afgekeken van de BBC.

Maar als de minister net alsof in armoede een onzichtbaar lint doorknipt, dan kan het niet anders of er zal ook wel geen geld zijn om iemand te laten bevallen van een behoorlijk idee of zelfs een echt tv-programma te maken.

De grootste innovatie, de NOS adverteerde er zelfs in de ochtendbladen mee, wordt gevormd door vier toegevoegde journaals. Het blijkt te gaan om nieuwsbulletins van vijf minuutjes. Daar valt weinig mee aan te vangen vanwege het feit dat er in de nachtelijke uren in onze contreien niet gek veel gebeurt. Als je mag anticiperen is er ineens een stuk meer, maar het zal wel niet mogen vanwege de rechten van de actualiteitenrubrieken en uiteraard ook omdat het dan weer geld zou kosten.

Behalve de verplichte nummers Israel en PLO, Bosnie en Somalie, was er dan ook imponerend eigen werk: de correspondente te Parijs seinde dat er weer een paar snelwegboeven waren opgepakt, die onder meer de familie Van Soelen hadden overvallen en Harmen Roeland sprak vanuit Geneve om 8 en 9 uur het tekstje dat Gijs Wanders om 7 uur nog zelfstandig had opgelezen.

Het kan nauwelijks minimaler allemaal, maar vooral: dag-tv in Nederland ziet er zo vreselijk uit als een poging om toch vooral een echte tv-zender te zijn, zonder dat het een cent kost. Ik kan mezelf ook rijk rekenen. Vorige week moest ik voor een uur tv gemiddeld nog vijf cent betalen, met dag-tv erbij kost een uur me nog maar twee centen en twee cent mag je afronden naar beneden. Zij gratis, ik gratis, eigenlijk zonde dat die tv er tussen komt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden