Currentzis flikt het 'm weer met 'Don Giovanni'

OPERA

Teodor Currentzis

Don Giovanni (Sony)

****

De Griekse in Rusland bivakkerende dirigent Teodor Currentzis flikt het 'm opnieuw. In Perm in de Oeral nam de flamboyante oproerkraaier zijn derde zogeheten Mozart/Da Ponte-opera op. De drie opera's die Wolfgang Amadeus en Lorenzo in de jaren tachtig van de 18de eeuw gezamenlijk produceerden, gelden als het geniaalste trio in de operageschiedenis. Het Mozart-da Ponte-Perm-project met het authentieke orkest MusicAeterna heeft behoorlijk wat stof doen opwaaien vanaf het moment dat 'Le nozze di Figaro' in 2014 verscheen. Een jaar later was 'Così fan tutte' aan de beurt en die opera kwam zo mogelijk nog beter uit het bakblik, al was het alleen maar vanwege de magistraal gelukte zangensembles.

Als laatste en, volgens Currentzis, moeilijkste titel is nu de langverwachte 'Don Giovanni' bij Sony verschenen. Was 'Le nozze di Figaro' nog gehuld in een vlammend rode hoes en 'Così fan tutte' in een koelblauwe - 'Don Giovanni' gaat in het zwart. Daar zit een filosofie achter, zoals alles wat Currentzis bedenkt, doet en overhoop haalt een achterliggende gedachte heeft. In het cd-boekje vertelt Currentzis dat 'Don Giovanni' - volgens velen de opera der opera's - een nogal slechte discografie kent. Grote dirigenten die een puike 'Nozze' en 'Così' op plaat afleverden, bleven volgens hem in goede bedoelingen steken als ze met de 'Don' de studio ingingen.

Als dat waar is, dan is nu de belangrijke vraag: heeft Currentzis zelf die veronderstelde valkuil weten te ontwijken? Het antwoord daarop is een volmondig ja. Alles wikkende en wegende is het eindresultaat een fractie minder opwindend en meeslepend dan in de voorgaande opera's, waarmee Currentzis onbedoeld zijn stelling bewijst dat 'Don Giovanni' de moeilijkste van de drie is.

De syncopen en botsende sforzandi in de 'Fin ch'han dal vino'-aria vertellen in het kort waar het Currentzis om te doen is, evenals de euforische schreeuw van de Don aan het eind ervan. Of hoe we van het recitatief dat eraan vooraf gaat in die aria terechtkomen. Het is perfect, het is geestig, het heeft ballen en het lééft! Net als bij de vorige opera's is er in Perm wekenlang gerepeteerd en is er gesproken over de opera - mét alle orkestmusici en mét alle solisten. Kom daar nog maar eens om. Dat alles is uiteraard nog geen garantie voor succes, maar dat het een boel helpt kun je in elke maat van deze opname horen.

De hoeveelheid aan voorheen verborgen details, ingenieuze fraseringen en doordachte muzikale doorkijkjes is enorm. Currentzis lijkt volkomen geobsedeerd door de noten én door de wens er een eigen draai aan te geven. Het levert een enerverende luisterervaring op. De finale van de eerste akte, met al die verschillende maatsoorten, is een ware tour de force.

Het is mooi dat de zangers zich volledig committeren aan dat wat hun dirigent wil, en in de ensembles levert dat vocaal vuurwerk op. Individueel zijn ze echter niet allemaal even sterk. Myrtò Papatanasiu (Donna Anna) klinkt wat gewoontjes net als Karina Gauvin (Donna Elvira) en Kenneth Tarver (Don Ottavio). Vito Priante (Leporello) en Tiliakos (Giovanni) hebben wél de juiste kick in hun stem. Maar deze 'Don Giovanni' schaf je eerst en vooral aan vanwege de onnavolgbare Currentzis.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden