Curaçao trots op tennisheld

Vader van Jean-Julien Rojer: Hij had een bijzondere jongensdroom en heeft die waargemaakt

Sinds een paar maanden heeft baan 1 op de tennisclub RCC in het Curaçaose Willemstad een andere naam. De hardcourtbaan is omgedoopt tot 'Court Jean-Julien Rojer'. Een groen bord langs de kant eert de enige tennisprof uit Curaçao, sinds deze week de nummer één van de wereld in het dubbelspel.

De 34-jarige dubbelspecialist, die voor het Nederlandse Davis Cup-team speelt, won zondag met zijn Roemeense dubbelpartner Horia Tecau de officieuze wereldtitel op de ATP World Tour Finals in Londen. Eerder dit jaar pakte hij met Tecau zijn eerste grandslamzege op Wimbledon. Rojers' jongensdroom kwam uit.

Zijn vader noemde de droom van zijn zoon vroeger een 'crazy dream'. Op Curaçao speelden klasgenoten van Rojer voetbal of honkbal, de nationale sport. Rojer werd verliefd op een racket.

Zijn weg richting de top begint bijna twintig jaar geleden. Zijn oude club RCC ligt op een steenworp afstand van zijn ouderlijk huis. Geïnspireerd door zijn oudere broer Jean-Jamil, die ook op tennis zit, begint Jean-Julien op zesjarige leeftijd met tennis. Hij is meteen bloedfanatiek.

Zijn passie voor tennis loopt zo uit de hand dat zijn resultaten op school eronder lijden. Zin in leren had hij volgens zijn vader niet. Op school haalt zijn zoon voornamelijk kattekwaad uit. "Stinkbommen gooien, dat soort dingen", vertelt Randall Rojer. "Geen onbeschofte streken. Hij was een beetje een kwajongen. We werden als ouders vaak op het matje geroepen."

Pas op de baan wordt er hard gewerkt. Rojer vertrekt iedere dag na school direct naar de baan om te trainen. Ook in het weekend. Hij daagt jan en alleman uit voor een potje. Als hij maar wedstrijden kan spelen. "Hij wilde de beste van Curaçao worden."

Als de resultaten op school zijn ouders te veel zorgen baren, vinden Nazira en Randall Rojer dat het tijd is voor actie. Zelf hebben ze altijd hard gewerkt om hun dromen te verwezenlijken. Nazira Rojer werkt in die tijd als onderwijzeres en haar echtgenoot heeft een eigen tandartspraktijk in Willemstad. Ze willen dat Jean-Julien ook zijn best gaat doen voor een mooie toekomst.

Daarom wordt de jonge telg op de dag van zijn dertiende verjaardag naar de Verenigde Staten gestuurd om in Miami te trainen bij een privécoach. Voor zijn tenniscarrière, maar ook om hem te laten leren. "We hebben van tevoren afspraken gemaakt. Het ging echt niet goed met hem op school, want hij wilde alleen maar tennissen. Als hij geen goede cijfers haalde, moest hij direct terug."

Dat knoopt Rojer in zijn oren. In Amerika, waar hij zijn middelbare school afmaakt, slaat hij eindelijk een boek open. Daarna krijgt hij op de prestigieuze Universiteit van Californië een topsportbeurs zodat hij zijn tenniscarrière kan combineren met een studie.

Het lukt hem om prof te worden, maar in het enkelspel komt Rojer niet verder dan de 218de plek op de wereldranglijst. Daarom legt hij zich toe op het dubbelspel, waar hij meer succes heeft. Vanaf 2012 is Rojer een vaste waarde in het Nederlandse Davis Cup-team, waar hij aan de zijde van Robin Haase veel belangrijke wedstrijden voor Nederland wint.

Een nieuwe ervaring, want zijn collega's in het Antilliaanse Davis Cupteam waren hobbyisten die voor de lol een balletje sloegen. Als Rojer dat team verlaat omdat hij met zijn Nederlandse paspoort voor de ploeg van Jan Siemerink mag spelen, valt zijn oude ploeg uit elkaar.

Met slechts vier verenigingen op het eiland stelt tennis nog steeds weinig voor op Curaçao. Maar de sport zit in de lift, meent Mike Debi-Tewari, voorzitter van de Tennis Federatie Curaçao. Voor de jonge talenten van nu worden sinds kort weer internationale wedstrijden georganiseerd, zodat ze zich kunnen meten aan leeftijdgenoten uit omringende landen.

Voor hen is Rojer, die regelmatig clinics in zijn geboorteland geeft, een groot voorbeeld. "Dankzij hem zien de kinderen dat je toch de top kunt bereiken, waar je ook vandaan komt. Als je maar hard genoeg werkt", aldus Tewari.

De finale op Wimbledon werd in het hele land gevolgd. Na de zege was er een groot feest op de oude tennisclub van Rojer, waar Tewari zelf ook nog speelt. Samen met de vader van Rojer probeert hij er voor te zorgen dat de erfenis van de enige tennisprof uit Curaçao niet verloren gaat. Hij vindt dat hij dat als voorzitter van de nationale bond - een vrijwilligersbaan - aan Rojer verplicht is.

Aan Curaçao heeft de Antilliaan zijn succes in ieder geval niet te danken, zegt Tewari. "Als je Jean-Julien vraagt wat de bond voor hem heeft gedaan, zegt hij waarschijnlijk: die ken ik niet eens." Hij neemt het hem niet kwalijk. "Hij heeft alles te danken aan zijn ouders, die hem altijd hebben gesteund."

Tewari hoopt dat de zaken er ooit beter voor zullen staan op tennisgebied. Die ambitie heeft Randall Rojer ook. Al is het maar om de lokale economische situatie te verbeteren. Als jonge talenten, in welke sport dan ook, in het buitenland kunnen studeren, zal dat het land volgens hem ten goede komen. "Het maakt mij niet uit met welke sport ze dat doen. Tennis, honkbal, softbal, zwemmen. Als ze met sport hun studie kunnen betalen, is dat goed voor Curaçao."

Dat lijkt voor de jonge talenten van nu misschien een idiote droom. Rojer heeft bewezen dat het kan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden