Culinaire randverschijnselen

Wat ons zo bevalt aan de Nederlandse horeca zijn de rulle handdoekjes op het toilet die je in zo'n mooie tenen mand mag gooien. En tafels en stoelen die op elkaar zijn afgestemd, zodat je het soepel tot en met het dessert uithoudt. En verlichting waarbij je elkaar en het eten echt kunt zien. Allemaal heerlijk. Toch koesteren we nog wat wensen. Restauranthouders: let op!

Luxe persoonlijk textiel willen wij wel overal, in plaats van te korte rolhanddoeken waar nog geen vinger tussen kan. Of natte, stukgetrokken dweilen, dan wel zo'n lawaaierige föhn, slechts berekend op twee handen die egoïstisch droog worden geblazen, terwijl andere toiletgangers als zeehonden met druipende flippertjes staan te wachten. Armoe. Net als zure of zoetelijke, chemische stinkzeep aan je handen die bij elke hap van je kostbare maaltijd in het bereik van je neus komt, en dus van je smaak. Dezelfde grief geldt overgeparfumeerde restaurantgebruikers. Zo'n fout luchtje rond de aanpalende tafel is walgelijk.

Nog meer noten op onze zang? Ja hoor! Muziek bij het eten. Een doodstil restaurant waar het bestek klettert als wapentuig en het gesprek 'sotto voce' moet worden gevoerd, is naar. Hier zou een zacht muziekje om het ijs te breken even helpen en later mag dat best uit. Veel erger is de volumeknop op een net te enthousiast niveau. Aangezien restaurantgasten naarmate de avond vordert en het peil in de glazen daalt steeds luider converseren, hangt een bescheiden causeur ten laatste met z'n neus in het eten om de eigen tafelgenoten nog te kunnen volgen. Ontspannen achterover leunen komt in dergelijke gelegenheden dan ook alleen voor bij lieden die erin slagen het muziekvolume te overtreffen. Een heksenketel. Als nu de helft van de gasten dubbelgeklapt en met de hand aan het oor ter tafel zit, snapt de bediening dan niet uit zichzelf dat er iets loos is? Het kan toch anders: goed gekozen licht klassiek of verfijnde jazz op subtiel geluidsniveau werken absoluut sfeerverhogend en zorgen voor een handenwrijvend 'we gaan er eens een gezellige avond van maken'. Dan is zelfs het doorvoeren van muzikaal beleid tot en met het toilet prettig en houdt het de plassende gast leuk verbonden met de eetzaal.

Regelmatige verversing van de muziek is eveneens een pluspunt. Bij langdurig tafelen in een gezellig eethuis hoorden wij onlangs tot drie keer toe de betreurde Karen ('Close to you') Carpenter voorbijkomen, gevolgd door Billy Joels 'Pianoman' en de rest van deze hernieuwde belangstelling voor jaren zeventig pop. Hoe kan zoiets toch? Verzamelcd's met doorsnee klassiek zijn ook al zo populair en lijken het een seizoen lang uit te houden, dus kom je regelmatig in eenzelfde etablissement, dan griept de Canon van J. Pachelbel je bij binnenkomst alweer aan en doet je verlangen naar een delicate vleugel of Ben Webster op de sax.

En dan nog iets. Een pleidooi voor een 'gastenkaart'. Zeg maar: een modern vervolg op wat wel aftands de 'dameskaart' werd genoemd, tot verdriet en woede van zelfstandig verdienende en bestedende vrouwen. Stel: je wenst iemand te fêteren en je meldt royaal: 'Bestel alles wat je wilt, ik trakteer!' Hoe prettig zou het dan zijn als er een 'blinde' gastenkaart bestaat, zodat iemand zich niet gegeneerd voelt om het kreeftenmenu te nemen of die exquise lepel kaviaar. Allemaal wensen over louter randverschijnselen, we weten het. Maar allemaal wel net zo belangrijk als het eten en drinken zelf.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden