Review

Crossing Border werkt op zenuwen en lachspieren

Met schrijvers als Irvine Welsh ('Trainspotting', 'Acid House'), Ilja Leonard Pfeijffer ('Het Grote Bagger Boek') en Nick Hornby ('High Fidelity') zat het met het rock & roll-gehalte in de literatuurhoek wel goed op deze Crossing Border-editie. Het was met name de muziekprogrammering die een nogal muffige indruk achterliet.

Echte muzikale uitsmijters, zoals in vorige jaren Yann Tiersen, Goran Bregovic, Elbow of Mercury Rev, ontbraken dit keer. Of het moest dEUS zijn, het Antwerpse collectief van Captain Beefheart-liefhebbers en dwarsliggers onder leiding van zanger/gitarist Tom Barman. Die stofte maar weer eens een handjevol oude publieksfavorieten af en hield de al jarenlang op een nieuwe plaat wachtende fan een wortel voor in de vorm van een aantal verse liedjes.

Het stikte met verdere optredens van zanger Jasper Steverlinck, Sioen en Troissoeur sowieso van de Belgen in de Koninklijke Schouwburg. Met name Steverlinck zorgde met zijn krachtige engelenstem voor een hemels uurtje muziek. Maar wat Crossing Border de nek omdraaide was de veel te dominante vertegenwoordiging van de singer-songwriters. Het merendeel van de singer-songwriters werkte bloedeloze, saaie en oeverloze sets af, terwijl maar weinigen zichzelf boven de middelmaat wisten uit te tillen. De Amerikaanse folkzangeres Joanna Newsom slaagde daar wel in, zij het in negatieve zin. Had ze haar gezicht blauw geschilderd, een olijk wit mutsje opgezet, zichzelf veertig keer gekloond en Irene Moors ingehuurd als gangmaakster, dan had haar optreden een alleraardigst FoxKids-concert kunnen worden. Maar zo in haar eentje achter die enorme harp werkte ze met haar kirrende kinderstemmetje vooral op zenuwen en lachspieren.

Toch viel er ook nog wel te genieten. Van Solo bijvoorbeeld, het singer-songwriterproject van de Utrechtenaar J. Perkin, die de liedjes van zijn plaat 'Songs 'N' Sounds' gloedvol wist te vertolken. Of van Josh Ritter, die in de grote zaal indruk maakte met Bob Dylan- en Nick Drake-achtige folkliedjes. Vooral toen hij de technici sommeerde alle lichten in de zaal te doven en hij in het pikkedonker een spookachtige ballade zong over een tocht door de Seven Devil Mountains in Idaho, zorgde hij voor een memorabel moment.

Nick Hornby kreeg met zijn liefdesbetuiging aan de band Marah de lachers op zijn hand. Vooral de bekentenis dat sinds hij als vijftienjarig jongetje Rory Gallagher hoorde spelen geen enkele andere band zo zijn 'sluitspier wist te laten vibreren' als Marah, bleek onbetaalbare pr voor deze noest werkende Amerikanen. Maar het hoogtepunt van Crossing Border voltrok zich in een klein zaaltje, waar de hilarische Brit Earl Okin (een soort mollige pinguin op leeftijd met jampotbril en ongemakkelijk zittend toupet) op onnavolgbare wijze een brug sloeg tussen bossanova en stand-up comedy. Zelden zul je iemand zo ontwapenend over groepsseks horen zingen. Hopelijk weet de festival-organisatie volgend jaar meer van dit soort spraakmakende en verrassende artiesten te strikken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden