Crackers en beschuit houden kampioen op de been

Jorrit Bergsma heeft met marathonwinst nu zo'n beetje alle titels op zak, behalve een Elfstedentochtzege

EDO STURM

Het was de enige titel die ontbrak op de erelijst van Jorrit Bergsma, het NK marathon op kunstijs. Nou niet helemaal, grinnikte de Olympisch kampioen van Sotsji. "Die andere mist nog." Bergsma weet wat het is om op natuurijs te winnen: hij werd twee keer nationaal kampioen op echt ijs in zijn carrière, in 2011 en 2012. Maar een Elfstedentochtzege zit daar nog niet bij.

Met deze winst in Groningen was een kleine droom uitgekomen, pufte de nieuwe kampioen na op een houten bankje. "Als er geen natuurijs is, is dit voor ons marathonschaatsers het hoogtepunt van het jaar", beschouwde de olympische winnaar van de 10.000 meter zijn seizoen. "Het NK stond zeker op mijn verlanglijstje."

Groningen is een tussenstation. Bergsma reist deze week naar zonniger oorden. Op Tenerife start de finale voorbereiding voor de WK afstanden, straks in Heerenveen.

Maar dat leek gisteren allemaal nog ver weg voor Bergsma. De lange Fries keek terug op een 'bescheten aanloop', zei hij zelf. Buikloop speelde hem vorige week parten. Zodanig dat Bergsma pas zaterdagmiddag, met amper 24 uur tot het NK te gaan, weer op het ijs stond.

Bergsma had twijfels of hij de wedstrijd wel zou moeten rijden. Zijn lichaam was niet bijster fit, erkende hij. En was het wel verstandig zo kort na een virusinfectie tot op de bodem te gaan? Hij had dagenlang geleefd op niets meer dan crackers en beschuit. Vragen die zijn coach Jillert Anema met een pennestreek ter zijde schoof. "Jillert zei dat ik het gewoon moest doen. 'Je bent fit', zei hij. 'Je kunt niets kapotmaken'."

Verstandig of niet, aan zijn wedstrijdvorm was Bergma's lichamelijke ongemak nauwelijks af te lezen. Samen met verrassing Marcel van Ham nam hij een ronde voorsprong op het peloton. Die voorspong gaven beiden niet meer weg. Bergsma: "Het voelde niet slecht vandaag, dus ik dacht: waarom rijd ik niet gewoon? Halverwege voelden mijn benen niet eens zo slecht."

Het peloton moest vanwege de voorsprong van Bergsma en Van Ham vijf ronden voor het einde om de derde plaats sprinten. Daarna was het de beurt aan de vluchters. Langzaam gleden de twee marathonschaatsers over de baan, Van Ham in de rug van Bergsma. De sprint zou de laatste krachten vergen, dus het had geen zin al vroeg in de reserves te tasten.

'Alles of niets', typeerde Bergsma de laatste ronde blijmoedig. Toch had hij geen seconde getwijfeld over een goede afloop, zei de anti-sprinter. "Ik wist dat onze aanval veel kracht had gekost. Bij mij, maar ook bij hem. Bij niemand waren de benen nog fris. Die actie hakte er flink in." Bergsma's inschatting van zijn opponent zat er niet ver naast. Van Ham bezweek met nog een tiental meters te gaan. "Ik wist dat ik hem kon hebben."

Dat het er soms minder lief aan toegaat in het kleine marathonwereldje, bleek bij een klein handgemeen tijdens het NK. Bergsma deelde wat beuken uit, heette het. "Wij formeerden een treintje. Dan hoor je daar niet te zitten. Dat is in het wielrennen net zo", verdedigde de kersverse nationaal kampioen zich.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden