Klein Verslag

Cowboyfantasieën op Hoog Catharijne

Beeld Wim Boevin000

Het middelpunt - nou ja, grootste kruispunt - van Nederland bestaat uit een winkelcentrum en dat is passend voor een handelsnatie. Hoog Catharijne, ooit even het grootste winkelcentrum van Europa, is vernieuwd, de passages nog hoger, de plavuizen nog luxer, de winkels nog royaler.

Centraal element in dit middelpunt is een grote hal, die zweeft boven de singel; in de toekomst kun je er door glazen vloerdelen de boten onder door zien varen. De hal zelf, heel huiselijk 'Stadskamer' gedoopt, is bestemd tot 'foodcourt', een overdekte verzameling van eetgelegenheden met eeuwig terras.

De eerste daarvan opende drie dagen geleden zijn luifels. We zijn verrijkt met The Barn. Ik neem op het terras plaats. De hal is hoog. Schuin boven mij hangt een brede loopbrug, die een klein beetje wiebelt als je erover heen gaat. Uit de brug, hoor ik nu, kweelt muzak.

Ik zit op stoel van draadstaal, over me heen gebogen een kolossale zwarte douchekop die bij duisternis licht geeft. Vermoed ik.

Ik kijk uit naar bediening, maar die is er niet in The Barn. 'Order here', zegt een bordje boven de vitrine. Erachter staat een meisje. Ik vraag naar taart. Maar ook die is er niet. Wel koek. Ik bestel een cappuccino en vraag of ik kan gaan zitten. Ja, zegt ze, we roepen wel als de koffie klaar is.

Roepen?, denk ik als ik weer plaats neem en neem The Barn wat nauwkeuriger in me op. Er hangen schermen aan weerszijden van de vitrine, waarop tegen een achtergrond van een grote rode Amerikaanse schuur in drie kolommen te lezen is hoe ver het met de bestellingen staat. 'Ordered, Prepared en Pick Up Order'. Mijn cappuccino zal toch niet?

Nu valt me nog een zuil op, een zuil met aanraakschermen en pinapparaten. Een bestelzuil, waarmee je het hele menu van The Barn kan oproepen. Je maakt een selectie, pint en de keuken gaat voor je aan het werk. Voor ik tot hogere inzichten kan komen zet een meisje mijn koffie voor me neer: een cappuccino geserveerd in een geëmailleerde metalen beker.

De tekst loopt door onder de afbeelding

Beeld Wim Boevin000

Plots word ik bestormd door cowboyfantasieën, van Rawhide, Clint Eastwoord en Wishbone, die gekke kok die bonen klaarmaakt boven een kampvuur en ook die prachtige scène uit 'Dead Man' van Jim Jarmusch stijgt uit het emaille op: weer bonen boven het vuur, en Iggy Pop in een jurk die ze uitserveert. 'These beans are shit', is het commentaar, maar zegt Iggy, er zit buidelrat in deze bonen en kruiden, probeer nou maar.

Alles biologisch

Doorgaans is de koffie in westerns smerig spul dat je met een boogje uitspuugt, maar die in The Barn is goed, en alles is er biologisch, lees ik en vanuit de vitrine staren me prettig kleinformatige burgers aan, met glimmend kapje en ook is er watermelon summer salad en een schaaltje coleslaw.

Bestek heet hier cutlery en van de western schuift de gedachtenwereld op naar Virginia, naar Charlottesville, nabij het Shenandoah National Park, old Indian territory; Charlottesvile, waar de sheriff de enorme veedievenbende niet onder controle had, net als de hooivorkenbrigade, het was weer helemaal Confederates versus Yankees.

Nou ja, niet helemaal natuurlijk, maar de Stadskamer is een fantasy. Straks opent er een Libanese kantine, de aanvang van 1001 nachten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden