Corvee

In de serie De groentetuin volgen we de tegenslagen en bescheiden succesjes van moestuinbeginneling Alma Huisken. Aflevering 8.

Op een volkstuincomplex is het niet alles Individuele Actie wat de klok slaat. Want wie verzorgt de gemeenschappelijke paden en sloten? Precies, wij allen. Enkele malen per jaar draven we op voor wat vrijzinnig Algemene Werkzaamheden heet maar in de wandeling bekendstaat als corvee.

In februari arriveert hij, de corveelijst. Wil elke tuinder vier zaterdagochtenden prikken en iets nuttigs komen doen? Stipt om 09.00 uur melden onder de verenigingsvlag, die met gevoel voor ritueel op corvee-ochtenden wordt gehesen, je klus aanpakken en opschieten. De baas-van-de-dag wil je pas weer zien op de koffie: klokke halfelf luidt hij een schelle bel.

Op mijn eerste ochtend (landbouwplastic spannen over loze huurtuintjes, in een zwiepende novemberstorm) meende ik nog dat een lieve ziel koffie en gevulde koek zou uitreiken. Aldus verscheen ik vol verwachting en zonder thermoskan op appèl. Men ontfermde zich hoofdschuddend over mij. Met een geleende beker troost in de knuisten en een uit de mond gespaarde boterham van een collega nam ik me voor dit nooit meer te laten gebeuren.

Bovendien: naar koffie snak je al vanaf 09.01 uur, dus zijn flinke meegebrachte voorraden bitter noodzakelijk.

Groot materieel. Dat mag je de meterslange haken, zagen, vorken en andere mij nog geheel onbekende tangen en knijpers wel noemen. Rechtlijnig staan ze in het gereedschapshok. Eronder een set kruiwagens, ineengeschoven als winkelkarren, de banden al strak opgepompt. Normaal woont daar ook nog een volkomen onbestuurbare platte kar, maar die is uitgeweken naar de ruimtelijke wc. Zwaarbewapend waaieren we uit. Enkele dames hangen met zagen in de wilgen, die tweejaarlijks worden geknot. Een ploeg heren spit naar stenen, tegels en betonnen platen die een vertrokken tuinder om slechts hem moverende redenen heeft achtergelaten. Er is een compostgroep, die de hopen eens lekker afgraaft en tuinvriendin T. en ik gaan de grote, buitenste sloot van het complex saneren.

,,Weten jullie wel dat jullie over het héle complex te horen zijn?!'', informeert een collega halverwege de ochtend, bij de koffie. Kan kloppen, want T. en ik zijn van de categorie 'met luider stemme' en hebben schik voor tien. Vooral omdat we telkens beet hebben: groot waterwild als takkenbossen, wijnflessen en ineengekoekt inktzwart blad. Elke buit vieren we triomfantelijk. De schoonheid van hard werken is immers het onmiddellijke resultaat? Al snel ligt er een strook zwart vuil in het gele speenkruid. Noest aanpakken is hier het motto. Een ultieme uitdaging komt boven: een boomstam, waarmee een Bataviertje nog een aardig end de Rijn kan afdrijven. Het glibberige, loodzware geval trachten we met een snelle, gezamenlijk haal de wal op te dwingen. Mis. T. houdt mijn belaarsde enkels vast terwijl ik liggend naar de houtbonk graai. Mis. Dan probeer ik het solo, met woeste kracht. Uiteraard mis. Weer eendrachtig halen we hem tergend langzaam op de kant. Ons gejuich vinden we zelf helemaal niet overdreven.

Waarom is knoeien in een sloot zo leuk? Want ga maar na: de haken waarmee we hem leeghalen wegen kilo's, ze zijn gemakkelijk vier meter lang en hebben vervaarlijk tanden (goed neerleggen dus, anders klief je je voet). Het oneindige malen 'fierljeppen' van de haak naar de overzijde van de sloot, en het binnenhalen en omhoogtrekken van het vuil, maakt dat armen en schouders pijnlijk verstijven. Ook zit je binnen drie minuten onder de zwarte drek, maar toch: van ophouden weten we niet. Is het omdat het nu mág en het kind in je wakker wordt? T. vermoedt dat het onze culinaire interesse is. ,,Het lijkt toch net of je in de soep roert?'' en hupsakee, daar kletst ze weer vier kilo rommel op de kant. Plantenbakjes, spuitbussen, een plastic jas, van alles drijft er in de sloot. Voor een lijk vrezen we wel even, maar niets houdt ons nog tegen, slootgravers die we op deze ochtend werden. Slootgravers die we voortaan willen zijn.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden