Coronadagboek

Coronadagboek: Eindelijk weer een beetje buitenspelen

Met een ongekende opgewektheid stap ik uit bed voor een nieuwe week in de Belgische corona-lockdown. Niet vanwege onze trouwdag (oké, ook), maar vooral om onze lockdown-activiteit van de dag. 

Mijn dochter van 2,5 en zoon van bijna 1 mogen vandaag een uurtje naar de speeltuin. Ze hebben al weken geen speeltoestel van dichtbij gezien. Samenspelen mag niet en speeltuinen zijn afgezet met politielint. Wie staat te dralen en aarzelt of hij zijn kinderen toch niet even loslaat op een wipkip, loopt goede kans van zijn illegale gedachten te worden losgerukt door een voorbijrijdende politie-auto.

Dat de speeltuinen in Nederland afgelopen maand volop in gebruik bleven, leek vanuit België eerst behoorlijk roekeloos. Maar nu in beide landen de druk op de ic’s afneemt, vraag ik me toch af hoeveel kwaad het kan.

Belgen staan erom bekend dat een beetje gesjoemel met de regels erbij hoort, maar op het vlak van corona eisen velen volledige discipline. Momfluencers op Instagram - veelal met ruime tuin - benadrukken hoe asociaal het is om naar buiten te gaan. Van de glijbaan in de speeltuin is not done: #blijfinuwkot.

Volgens de Belgische premier Sophie Wilmès leven we in een ‘lichte lockdown’. Maar die voelt in ons appartement zonder tuin steeds zwaarder. Onze dochter weet dat ‘de mensen’ ziek zijn, maar zegt inmiddels even vaak ‘zijn de mensen al beter?’ als het eerder favoriete ‘nee’. Begrip en geduld zijn nog beperkt ontwikkeld bij een tweejarige.

Per toeval hoor ik dat onze crèche een deel van de tuin openstelt voor kinderen uit minder gefortuneerde gezinnen. Ouders mogen één voor één met hun kinderen komen spelen; tussendoor wordt alles ontsmet. Ik voel opwinding - ‘dat klinkt als de hemel’, roep ik pathetisch tegen mijn man - en ook een beetje schaamte. Ons appartement is zo groot dat je er op een driewieler kunt rondfietsen. Maar dat is toch anders dan buitenspelen.

We blijken van harte welkom. ‘Is de crèche dan weer open?’, vraagt onze dochter. Dat niet. Ze kijkt moeilijk.

Eenmaal binnen rent ze naar de kippen. We halen eitjes uit het hok, ze gaat dertig keer van de glijbaan en haar broertje kijkt toe. ‘Ik wil hier de hele dag blijven’, zucht ze na een uur. Ik ook.

Met haar gezin woont Marijke de Vries in Brussel. Ze houdt voor Trouw een dagboek bij van de lockdown in haar stad.

Lees ook:

‘Misschien komt alles goed’

Italië ging een maand geleden dicht en daarmee ook de sportscholen. Mijn instructeurs Katia, Mino en Claudia begonnen filmpjes met buikspieroefeningen en armspieroefeningen op Facebook te zetten. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden