Corned beef

Hoe stel je een decennium tentoon? Met spullen natuurlijk. Dat deden ze in het Noordbrabants Museum in Den Bosch twee jaar geleden heel succesvol met de Jaren Vijftig en ze doen het nu met de Jaren Zeventig. Zestig sloegen ze over, want die waren onlangs door het Haagse Gemeentemuseum weggekaapt. En dan krijg je achteraf de wat wrokkige verklaring uit Den Bosch dat de Jaren Zestig toch een beetje overschat waren – dat decennium was meer iets voor subculturen. De Jaren Zeventig daarentegen, die hebben onze hele samenleving op z’n kop gezet. Zo in die trant motiveerden ze in Den Bosch hun keuze, maar nuchter beschouwd hebben ze gewoon weer een publiekstrekker in huis, want die jonge jaren die zijn voor de vijftigers van nu toch een warm nostalgisch bad.

Het waren ook mijn jonge jaren. Ze begonnen in 1971 met een lsd-trip en eindigden in 1980 met een pathetische beschouwing over eigen innerlijke onzekerheden. Dat weet ik zo precies omdat ik er destijds een onregelmatig dagboek over bijgehouden heb, waaruit nog een briefje viel van mijn toenmalige geliefde die mijn apathische passieve manier van doen hekelde. De jaren zeventig begonnen dus met een zelf opgewekte zinsbegoocheling en eindigden in mismoedig zelfbeklag. Teruglezend voel ik vooral schaamte.

’Ik vind mezelf zo ontroerend’, lees ik in een aantekening van 13 februari 1979, ’ als ik bij de slager om corned beef vraag en niet zeker weet of ik het goed uitspreek.’

Corned beef! Is dat ook jaren zeventig? Jaren om mee af te rekenen zijn het.

Maar niet in Den Bosch. Daar hebben ze de spullen liefdevol uitgestald, de materiële neerslag van die jaren. De Afghaanse jas, de plateauzool, de booglamp, de zitkuil, de letterbak, het postcodeboek, het hallucinogene behang, de sisalmatten, de fondue, de boekenkast van meubelplaat en gasbetonblokken, de kurkwand, nee, spullen zat.

Er zijn natuurlijk ook bewegende beelden. Den Uyl, Van Agt, de Kabouterbeweging, de Dolle Mina’s, de gijzelingen, de autoloze zondag, de televisieseries, ach gut, ’Starsky and Hutch’, de ’Film van Ome Willem’, Sjef van Oekel.

Als je een decennium wilt samenvatten, dan som je gewoon de spullen en de beelden op. En u zult er glimlachend tussendoor lopen, het zal een feest van herkenning zijn, de boekomslagen van ’De schaamte voorbij’, ’Wie is van hout?’ en ’Ik ben ok, jij bent ok’. De muziek van Pussycat, Abba en Blondie.

De samenleving op z’n kop? Ja, want we kregen te maken met een doorschietende individualisering, de gedoogcultuur, de massale toelating van buitenlanders. En aan het eind van het decennium duikt het woord ’doemdenken’ op.

Ik had van al die dingen geen weet. In januari 1980 noteerde ik: ’Een vers pak toiletpapier – daar word ik gelukkig van.’

Nee, geen nostalgie voel ik naar die jaren. Een gat in de tijd was het.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden