Contador in de Berekuil

In de stad van het Evenement fietste ik het tijdritparcours en las daarna enige bladzijden uit Combray, het eerste deel van de romancyclus van Proust. Dat leek geen vanzelfsprekende combinatie van activiteiten, maar fietsend was de gedachte aan Proust in me opgekomen, daar toch in beide gevallen 'tijd' de hoofdfiguur was.

Ik las de eerste pagina's, of liever ik herlas ze, want erg ver was ik in de roman nooit gekomen. En ook nu kwam ik niet ver, want terwijl de Proustiaanse ik nog in zijn bed lag - in halfslaap of juist ontwaken, zich eerdere slaapkamers uit zijn leven herinnerend -, viel juist ik in slaap in die stoel op mijn terras, misschien ook door de inzakkende ontspanning na de tijdrit, of anders door de zon die repeterend vanachter een verschietend wolkendek een warme stoof over de lezende man in die achtertuin plaatste.

Niet dat ik me bij die tijdrit bovenmatig had ingespannen; hij is maar 13,7 kilometer lang, profwielrenners leggen dat in een oogwenk af.

Ik koos als rijwiel vanwege zijn rustige tred de Cortina Pure, met fietstassen van het merk Beck. Het dikke kettingslot was van Abus. In de fietstas deponeerde ik mijn leren schoudertas en daarin een lederen schrijfetui en een roman van James Salter, want je wist maar nooit waar zo'n parcours je kon gaan vervelen.

Het Evenement barst los op de vierde juli, maar aan het parcours werd nog volop gewerkt. Sommige stukken waren strak geasfalteerd zonder de geringste oneffenheid. Bij andere was dat slechts ten dele gedaan; daar zag het wegdek eruit als patchwork, met nieuw asfalt als glimmende opzetstukken. Vluchtheuvels werden door mannen in oranje hesjes uitgefreesd en verzonken, takken van een overhangende acacia met een kromme zaag aan een lange stok afgezaagd.

Op de Balijelaan kende het parcours bij de oversteek van het Merwedekanaal een klim zo licht, dat de profs hem nauwelijks zullen opmerken maar de man op de Cortina voelde zijn dijen al even verharden.

Er was in de tijd-ruimtebelevenis van het parcours weinig voor de renners om naar uit te zien; de route schampt de oude binnenstad slechts waar de weg even de singel volgt, maar verliest zich snel in brede rijbanen tussen geboomte en kantoren. Men zou een blik kunnen werpen op het vroegere Moluks Museum, op het stadion Galgenwaard, of de veelkleurige hoogbouw van de Hogeschool in het Science Park, maar stedelijke hoogtepunten zijn dit niet. Of misschien zouden ze opkijken van de ambitieuze verbouwing bij ASR, ooit de verzekeringspoot van het ondergegane Fortis, en zich erover verwonderen hoezeer de economie was aangetrokken.

Achter de Jaarbeurs waar alles begint en eindigt, was een tribunegebouw voor vips in aanbouw te midden van een uitgestrekte parkeerwoestenij. Ik zag Contador voor me, bij de passage van de Berekuil, hoe hij even in een geurend, schelpvormig koekje hapt, en dan denkt aan zijn moeder die aan zo'n brede Madrileense palmenlaan woont, aan zijn kinderjaren toen hij het Prado bezocht, en daarin dat schilderij zag van Velázquez, waarop een oude vrouw eieren bakt.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden