Conny Janssen was al meer dan de som van deze delen

DANS

Conny Janssen Danst I'm here/Álbum Familiar ***

Wat opvalt in het tweeluik 'I'm here' (2005) en 'Álbum Familiar' (2001) van het Rotterdamse dansgezelschap Conny Janssen Danst, zijn de volstrekt tegengestelde sferen die de werken oproepen, terwijl ze samen toch ontegenzeggelijk Conny Janssen 'zijn.'

Twee uitersten in thematiek en uitstraling, met elk een eigen, dominant karakter. Tezamen geven de twee werken de spanwijdte van choreografe Conny Janssens gevoelswereld weer: van koel naar warm, van yin naar yang.

'I'm here': stedelijke landschappen (videobeeld van Carel van Hees), lege trapportalen, een troosteloze hotelkamer met uitzicht over de duistere stad, onderstrepen een anonieme, mechanische wereld. Hierin proberen figuren hun weg te vinden in koele blauwgrijze kleuren. Het zijn ontheemden in een troosteloze wereld die elkaar tegenkomen maar nooit echt raken.

En dan na de pauze 'Álbum Familiar': een rode dansvloer, stoelen aan de kant, de muren daarboven volgehangen met sepia familieportretten. Als het ware onder (groot)moeders vleugels zien we hier vlammende duetten in warme tinten; ontmoetingen vol flirterige speldenprikken. Tomeloos plezier maar ook kleine verdrietjes, onder toeziend oog van live muzikant Beppe Costa die dit 'danszaaltje' van zuidelijk temperament voorziet. Contact is hier de sleutel.

Het is de kracht van dit remake-programma om die twee werelden, desolaat versus intiem, naast elkaar te zien. Het is alleen niet zo duidelijk waarom Janssen de artistieke behoefte voelde deze oudere werken aan te scherpen en opnieuw te presenteren.

In haar recentere werk heeft ze de thematiek en sfeerbepaling, die uit beide oudere stukken spreken, uitgediept en 'opgelaagd', en tot intrinsieke signatuur samengebald. 'Inside Out' bijvoorbeeld, dat net naast de Zwaan voor beste dansproductie 2014 greep, was een bitterzoete verkenning van de kracht van het individu in de grote boze massa. Daarin werd indringend samengevat wat beide oude werken nu afzonderlijk laten zien: de mens moet incasseren in een snelle, onvriendelijke wereld. Soms valt-ie om, maar dankzij eigenheid en vermogen lief te hebben komt hij altijd weer op beide benen.

Kortom: 1 en 1 was 3, waarom terug naar de som der delen?

Het gaat te ver om dit programma overbodig te noemen, want het zijn gewoon mooie werken, door een nieuwe generatie dansers (bekwaam) uitgevoerd, voor een nieuw publiek. Met dans die ook zo typisch Conny Janssen is: emotioneel, soms gedragen in volle, wat vette lijnen, dan weer losjes, acrobatisch en vol levenslust. Herkenbaar, aansprekend, en erg aantrekkelijk.

foto Leo van Velzen

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden