COLUMN

Kennelijk worden de Islamitische Spelen voor Vrouwen in Teheran tot het politieke en niet tot het sportieve nieuws gerekend, want in Studio Sport wisten ze er zondagavond niks van, de aankondiging moest van Gijs Wanders van het Journaal komen.

Merkwaardig trouwens, zulke sportverrichtingen naar religieuze overtuiging. De Protestantse Winterspelen in Geneve, de Achtste Open Hindoewedstrijden in Bombay, Het Staatkundig Gereformeerd Sjoelen in Bunschoten, zou dat in onze tijd nog wel kunnen, vraag je je af. Hoe dan ook, de Spelen in Teheran attenderen ons op de religieuze oorsprong van sportverrichtingen. De Olympische Spelen waren oorspronkelijk aan Zeus gewijd, en in de Westerse beschaving is het nog steeds gebruik om sportclubs naar afgedankte goden en halfgoden te vernoemen: Ajax, Heracles, Nereus. Men verricht zijn prestaties niet voor zichzelf maar ter ere van het hogere.

De Spelen in Teheran hebben nog veel weg van een geheimzinnig ritueel. Mannen mogen er niet komen en zelfs het organiserende land zond alleen illusieloze beelden van de openingsceremonie uit. Die deden mij trouwens sterk denken aan de lediging van een groot aantal bussen uit de provincie vol behoofddoekte huisvrouwen op weg naar de huishoudbeurs.

Wat gaan ze er doen, gewoon hardlopen, speerwerpen en volleyballen of staan er ook typisch mohammedaanse verrichtingen op het programma, ontleend aan de Koran of aan Duizend-en-een-nacht? Of moeten we denken aan het publiekelijk vertonen van licht huishoudelijke werkzaamheden? Vermoedelijk komen we er alleen het fijne van te weten als er een interessant record sneuvelt, hetgeen er gezien de degelijke uitmonstering van de dames niet erg in zit. Aerodynamiek en supersonisch materiaal leggen het daar nog af tegen decorum.

Toch wil ik er graag iets van leren. En daarom lijkt het me wel wat: zulk onbespied sporten onder gelijkgestemden. Wie weet, zijn sommige vrouwen gesluierd en dus anoniem. Hier slaat mijn fantasie danig op hol. Bij ons thuis hadden we vroeger een grammofoonplaatje van Regina Naaimode met daarop een verhaal van een toernooi waaraan ridder Ivanhoe meedeed, maar niet onder zijn eigen naam. Hij stond ingeschreven als 'de Zwarte Ridder' en won. Anoniem sporten is sinds onze middeleeuwen uit de gratie geraakt. Maar zou het niet aardig zijn om in elke wedstrijd ook een paar gesluierde dames of hermetisch geklede heren te laten opdraven, die zichzelf pas op de ereplaatsen hoefden te ontbloten? Eindelijk iets anders dan dat familiaire geschouderklop van onze Falko en onze Dennis. Mysterie en raadsels terug in de sport. Aan mij is het wel besteed.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden