COLUMN

Voor het eerst in twintig jaar heb ik aan Nienhuis gedacht. Een heel weekend duurde de bridgewedstrijd, waarvan het winnende team naar een hogere klasse zou promoveren. Nienhuis speelde in het team van onze naaste concurrent. Ik vond het toen een oude man, terugredenerend zal het een kwieke vijftiger zijn geweest.

KEMPER

Ik zie verder ongematteerde bolknakken. In het een na laatste spel kreeg Nienhuis vier harten te spelen. In de tweede slag legde hij een schoppentje van tafel die hij resoluut zijn handen introefde. 'Geen schoppen, Nienhuis?', vroeg zijn partner op angstige toon, toen herstel nog mogelijk was. Korzelig schudde hij van neen, terwijl op de gezichten van de toeschouwers was af te zien dat er iets grondig mis aan het gaan was. Aan het eind van het spel bleek Nienhuis niet een enkel schoppentje over het hoofd gezien te hebben maar vier van die dingen in de handen te hebben gehad, en wat dat aan strafpunten opleverde was precies genoeg voor het enige bridgekampioenschap in mijn leven.

De herinnering kwam door een verslag van de halve finale om de Bermuda Bowl, het wereldkampioenschap viertallen bridge. Brazilie en Noorwegen lagen na een dikke honderd spellen nog praktisch gelijk toen een van de Brazilianen zonder merkbare aanleiding geheel vrijwillig troefaas sloeg, daaronder de troefheer van zijn partner zag vallen en in de daaropvolgende paniek de enige nakomst vond waardoor Noorwegen een gedoubleerd contract alsnog kan maken in plaats van zo niet twee dan toch een down te gaan. Aldus bereikte Noorwegen de finale om die overigens van Nederland te verliezen. Nederland en Noorwegen hadden gemiddeld de jongste teams, zodat het er op lijkt dat, als het kwaliteitsverschil niet al te groot is, het uithoudingsvermogen de doorslag geeft. Niks rijpheid, niks levenservaring, waar ik op mijn twintigste, toen ik er niet omheen kon dat ik toch behoorlijk zou leren tennissen, mij wonderwat van voorstelde in de wat bedachtzamere takken van sport en spel.

Die theorie gaat dus niet op, en het accent is zelfs verplaatst naar piepende en loeiende apparaten waarmee bakstenen in een muur worden gezet of ruimteschepen uit de lucht geplukt. Dat is sowieso te hoog gegrepen. Terwijl je nog wanhopig zoekt naar wat uberhaupt de bedoeling is en nog geen knop hebt durven uitproberen heeft de gemiddelde basisscholier het apparaat alweer verveeld terzijde gelegd. Ik was vorige week met een vijfjarig jongetje in een speeltuin en mijn bezorgdheid of hij een bepaald soort kabelbaantje wel aan zou kunnen woof hij weg: 'Welja, dat is level twee'. Ik kon nog net begrijpen wat hij bedoelde. Nienhuis zou in het duister hebben getast, en de twaalf-tot zestienjarigen zijn gewaarschuwd dat hun rijk eindig is.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden