Clochards

Met hem ging het redelijk goed, hoewel hij nu veel vergat, vertelde mijn 87-jarig vader me vorige week. En dat was nu juist het probleem: ik zou de videocassette die hij bewaarde mee naar huis nemen. Maar waar was dat ding nu? In de kelder, zei hij resoluut. Hoewel sceptisch, volgde ik hem gedwee. Zoals verwacht puilde de kelder uit met spullen die je normaal in een kelder aantreft: fietsbanden, lege koffers, plastic teiltjes, zelfs een pruik. Maar van de cassette geen spoor.

In feite was ik op zoek naar een super 8-filmpje van drie minuten die hij jaren geleden op een VHS-cassette had laten overzetten. Zo blijft de beeldkwaliteit bewaard, verzekerde hij me destijds. Het filmpje dateerde van winter 1972. Daarop stonden de clochards Mimil en Jésus centraal. En om die twee zwervers heen cirkelden vier jongens, vier schoolvriendjes met Hollywooddromen in het achterhoofd. De super 8-camera had ik uit de kast van mijn vader gegrist en, verborgen in mijn sporttas, stiekem uit huis gesmokkeld. Filmregisseurs en journalisten in wording; we zouden een onthullende reportage over de achterkant van de samenleving maken.

Zichtbaar verward klom mijn vader weer richting het appartement en begon iedere la en kast om te ploegen. Ik kon nu al zien hoe de stress zich in zijn lichaamstaal begon te nestelen. In een hoek van de woonkamer begon mijn moeder met haar hoofd te schudden, wat geen bevorderlijk effect op hem sorteerde. Ik kreeg al spijt van mijn verzoek.

Van de clochards Mimil en Jésus kan ik me herinneren dat de eerste dronken en agressief was en de tweede welbespraakt en hoffelijk. Ooit was hij chirurg geweest maar zijn vrouw stierf terwijl hij haar opereerde. Zo ging althans het verhaal. Iemand van ons vroeg Jésus wat hij zou doen wanneer hij de kans kreeg opnieuw te beginnen. Hij antwoordde zachtjes: 'Ik zou me ophangen'. Dit is alles wat ik me van het befaamde interview kan herinneren.

Ik had het idee gekregen om het 43 jaar oude filmpje in onze besloten Facebook-vriendengroep te posten. Van die vier filmende musketiers zijn er nog drie in leven en af en toe actief in dat FB-hoekje. Het filmpje kon bij die middelbare mannen, wie weet, een schat aan emoties onthullen. Toen mijn vader zich al verslagen richting de gereedschapskist voortbewoog, greep ik zijn arm: het hoefde niet meer, niet belangrijk, niet daar zoeken. Maar een kwartier later hoorde ik hem achter me juichen: 'Hebbes!' Ik keek: hij zat geknield op de plavuizen voor de televisie en had uit het meubeltje daaronder de cassette gehaald.

Thuis aangekomen vond ik een nog functionerende videospeler en liet de cassette erin glijden. Er was amper nog wat te zien omdat alles donker was geworden, met hier en daar een rode gloed die gezichten onherkenbaar had gemaakt. Maar uit de witte vlekken op de achtergrond kon je wel opmaken dat het de dag voor de opnames waarschijnlijk had gesneeuwd.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden