Cipollini betreedt galerie der allergroten

Het saaiste wereldkampioenschap sinds lange tijd kreeg de best denkbare winnaar. Voor het eerst sinds 1992 mocht een Italiaan zich in de regenboogtrui hullen. Sprinter Mario Cipollini bewees in Zolder zijn unieke klasse.

ZOLDER - De tifosi op het circuit van Zolder schreeuwden het uit. Ze waren met veel, want in de vroegere mijnstreek van Belgisch Limburg leven veel Italianen. Met zuidelijke passie werd Mario Cipollini achter de finish bestormd. Hij deelde een paar klappen uit. Ook deze klappen waren raak. Toen hij een uur later uit de keet van de dopingcontrole kwam, bleef de uitzinnige menigte zich aan hem opdringen. Il Re Leone rende hard weg. Ook deze sprint won hij.

In Italiaanse ogen betrad Cipollini gisteren de galerie der allergroten. Deze man is niet alleen een legende als het om sprinten gaat. Dat was allang bekend. Zijn verdienste was dit keer groter. Het afgelopen decennium werd de Italiaanse ploeg op het WK verscheurd door onderlinge rivaliteit en confronterende commerciële belangen.

Sinds Gianni Bugno in 1992 in Benidorm naar de wereldtitel reed, bleven de egotrippers van de squadra azzurra telkens met lege handen. En de door doping besmeurde sport in zijn land snakte zo naar een sportieve opkikker.

Cipollini slaagde er in de aanloop naar zijn eerste wereldkampioenschap in de rijen te sluiten. Met zijn charisma, zijn prestaties van dit jaar en een vorstelijke financiële tegemoetkoming in het vooruitzicht wist hij zelfs notoire kopmannen als Paolo Bettini, Di Luca en Petacchi achter zich te scharen. In Parijs-Tours vorige week wachtte Cipollini in de finale op Bettini die lek had gereden. Om zijn goede wil te tonen. Zo smeedde hij -met bondscoach Franco Ballerini- de gewenste eenheid.

Eigenlijk zat daarmee de lastigste klus erop. De uitvoering bleek gisteren akelig simpel. Met steun van de Duitsers (voor Zabel), de Australiërs (voor McEwen) hielden de blauwhemden de koers in een houdgreep. De enige ontsnapping die een paar minuten voorsprong werd gegund -met de Fransman Moreau- was louter bedoeld om enkele ronden rust te creëren.

De rest van het peloton was tot donquichotterie veroordeeld. ,,Het was een gevecht tegen windmolens'', moest de Nederlandse bondscoach Gerrie Knetemann erkennen. Bijna tegen beter weten in trokken de oranjes ten aanval. Vijftig, honderd meter, meer speelruimte werd hen niet gegund. Schmitz, Traksel, Knaven, Vierhouten, Boogerd, Voskamp, Boven, Boogerd en vooral Van Heeswijk: ze deden een poging. ,,Eigenlijk weet je dat het zinloos is'', zei Boogerd.

Ook alle zogenaamde favorieten, waar de afgelopen dagen in België eindeloos over gespeculeerd was, moesten zich naar de gevreesde slachtbank laten leiden. Alleen Johan Museeuw lichtte, drie ronden voor het einde, op de 'pitshelling' serieus zijn achterwerk. Meteen kleefde Bettini aan zijn wiel. De aanstaande winnaar van de wereldbeker toomde zijn temperament in, ten faveure van zijn kopman voor een dag. Een flinke valpartij op drie kilometer van de streep ontnam de dromers definitief de hoop. Vierhouten en Boogerd lagen er ook bij. Alle andere Nederlanders werden opgehouden, net als Oscar Freire, de Spanjaard die door Cipollini werd onttroond.

De andere sprinters zaten voorin. In de Jacky Ickx-chicane kreeg de strijd om het wiel van Cipollini een hoogtepunt. Robbie McEwen duwde Erik Zabel ruw weg. De twee zijn sinds hun gevecht om de groene trui in de Tour geen vrienden. McEwen won het zilver, Zabel het brons. Zo weerspiegelde het podium van het WK exact de verhoudingen binnen de huidige sprintelite.

Zabel zocht direct na de finish McEwen op. ,,Ik heb hem verteld dat het nog altijd een wielerkoers is en geen bokswedstrijd.'' De teleurgestelde McEwen reageerde gevat. ,,Voor een bokswedstrijd moet je je handen gebruiken. Dat heb ik niet gedaan.''

Cipollini hoorde het verbale oorlogje glimlachend aan. Hij had vooraf al aangekondigd dat 'Super Mario' een mooie bijnaam is, maar dat hij bij een wereldtitel graag als 'campionissimo' verder door het leven wil. Een eretitel die hij moet delen met Fausto Coppi. Want de 35-jarige Toscaan wil nog drie jaar fietsen. Volgend jaar wil hij het record van 41 ritzeges in de Giro -op naam van de vooroorlogse Alfredo Binda- verbreken. ,,En in de regenboogtrui Milaan-Sanremo winnen.''

Met winst in die klassieker in maart ging dit jaar al een jongensdroom in vervulling. Het was de voorbode van een superseizoen. Hij won Gent-Wevelgem en zes etappes in de Giro. In juli kondigde hij plots per direct zijn afscheid aan. De ploegleiding van Acqua e Sapone was organisatorische en financiële afspraken niet nagekomen. Veranderingen zaten er niet in. ,,Ik stopte uit ontgoocheling. Maar je moet ook aan jezelf denken.''

In de Ronde van Spanje keerde hij in september terug met drie ritzeges. Als een monnik bereidde hij zich daarna voor op het WK. Door zijn opperste concentratie had de koers over 256 kilometer in zijn beleving maar 'een paar minuten' geduurd. De omlopen van 12 kilometer vergleden als rondjes op een wielerbaan. Gelanceerd door Petacchi en Lombardi ontplofte hij op 500 meter van de streep.

Het leek geen toeval dat de grijze hemel boven Zolder door de zon was opengetrokken. De snelste man ooit op een fiets won op een autocircuit het snelste WK uit de historie (gemiddeld 46,5 km per uur). ,,Ik twijfelde even of ik mijn handen in de lucht moest steken. Was dit nu een droom, of realiteit?''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden