Christine Otten 'Leven zonder angst'

"Ik ben 's nachts een enorme dromer, ik leid echt een dubbelleven. Uit mijn jeugd herinner ik me alleen angstdromen. Dat iemand me probeert te vermoorden, me de keel dichtknijpt, en ik als een razende vecht om te blijven leven. Dat heb ik heel vaak gedroomd. Voor mij staat die droom symbool voor een enorme levensdrift. Die had denk ik te maken met mijn vader, die altijd bezig was met dood, angst, niet willen leven. Ik wilde juist het tegenovergestelde, ik wilde juist driedubbel wél leven.

Mijn vader was extreem fobisch en heeft het grootste deel van zijn leven in psychiatrische instellingen gewoond. Ik ben op mijn achttiende weggevlucht uit Deventer, naar het Westen, om te studeren, mijn dromen achterna te jagen. Mijn ouders hadden dat zelf misschien ook gewild, maar ze hebben het nooit gekund of gedurfd. Zij groeiden ook op in andere tijden. Er was geen geld, geen traditie om te studeren of nieuwe dingen te proberen, ze hadden kinderen, verantwoordelijkheden.

Schrijven wilde ik altijd al, en om te beginnen werd ik journalist. Vrij Nederland was een blad waar mijn vader altijd hoog over opgaf, dus wilde ik met alle geweld dáár gaan werken. Op mijn 21ste werkte ik er inderdaad, dat was een droom die vrij snel uitkwam.

Maar op mijn 25ste kreeg ik een zware burn-out. Ik werkte altijd heel hard. Ik deed alleen maar interessante en leuke dingen, maar ik wist totaal niet wie ik was, wat ik zelf wilde. Ik ben naar een psychiater gegaan, en besefte toen dat ik niet alleen journalist wilde zijn, maar ook schrijver. Daar begon ik heel voorzichtig mee, volgde cursussen. Toen kreeg ik mijn eerste kind, op mijn 27ste, en ik dacht: als je een kind kunt baren, kun je ook een roman schrijven. Vijf jaar later was mijn debuut er.

Mijn vader heb ik jarenlang niet gezien. Toen ik het nog eens probeerde, kreeg ik zulke heftige nachtmerries dat ik voorlopig niet terug wilde komen. Egocentrisch misschien, maar het was pure overlevingsdrang. Kort voor zijn tachtigste verjaardag zocht ik hem weer op, en toen zag ik ineens dat hij een oude man was. Dat maakte dat ik eindelijk mijn eigen angsten achter me kon laten en me echt volwassen kon voelen, los van mijn ouders en toch met een stevige basis.

De laatste jaren van zijn leven is het gek genoeg best goed met hem gegaan. Hij kreeg andere medicijnen - die bestonden in mijn jeugd helaas nog niet. We hadden wat beter contact, eigenlijk is hij toen pas echt een vader voor me geweest. Hij begreep dat ik dit boek moest schrijven, ook al was het pijnlijk.

In wezen heb ik de dromen van mijn vader waargemaakt, door te gaan schrijven, door uit te vliegen, door zonder angst te leven."

Christine Otten (1961) is schrijver. Haar laatste boek, 'Om adem te kunnen halen', handelt voor een groot deel over haar vader. Het verscheen vorige week.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden