Christelijke cultuur, als etiket of echte hulp

Met aandacht heb ik de petitie gelezen van Alain Verheij die christelijke prominenten hebben ondertekend. Ik hoop dat dit niet slechts een protest is tegen misbruik van het handelsmerk 'christelijke cultuur', dat christenen (ook landelijke kerken) voor zichzelf claimen. Goed dat zij een tegengeluid laten horen aan rechtse partijen die zich opwerpen als beschermers van de (joods-) christelijke cultuur zonder zich rekenschap te geven van wat die inhoudt en zonder consequenties daaraan te verbinden voor het politieke handelen. Maar is dit handelsmerk voor henzelf uitgangspunt voor hulp aan kwetsbaren of is dit niet meer dan een etiket? In de petitie staat: christelijke cultuur is barmhartigheid: hongerigen voeden, dorstigen te drinken geven, vreemdelingen opnemen, naakten kleden en zieken en gevangenen bezoeken.


Direct dringen de tv-beelden zich op van vluchtelingenkampen op Lesbos, die naadloos passen in deze omschrijving. Wat doen zij zelf hier aan? Ik mis de daadkracht om vanuit die barmhartigheid de noodklok te luiden voor mensen in deze hartverscheurende situatie. Ik verwacht dat zij met klem aandringen bij de staatssecretaris, dat hij, ondanks Europees ontmoedigingsbeleid, groepen vluchtelingen opneemt in ons land. Laten de christenen de daad bij het woord voegen en hulp bieden aan wie geen helper heeft.


Draagvlak is er, ondanks dat media ons anders doen geloven. Op plaatselijk niveau zijn er veel initiatieven van vrijwilligers binnen en buiten de kerken, die statushouders helpen in te burgeren in onze samenleving en hen het gevoel geven dat zij welkom zijn. Wie vluchtelingen leert kennen, weet dat het mensen zijn die, vanwege oorlogsgeweld en buiten hun schuld, hun vertrouwde leefomgeving hebben moeten verlaten, om zichzelf en hun gezinnen in veiligheid te brengen. Zij zoeken geen narigheid. Zij zoeken rust. En een beetje vriendelijkheid. Zij zijn onze vijanden niet.


Wie de Bijbel leest, komt veel vluchtverhalen tegen. Zelfs Jezus moest als baby vluchten. Gelukkig had Egypte de grenzen niet gesloten. Velen die zich bezighouden met hun stamboom, komen buitenlandse voorouders tegen en ontdekken: ook wij waren ooit vluchteling. Wees dan barmhartig en behandel een ander zoals je zelf wilt worden behandeld. Maar zijn wij christenen nog vervuld van heilig vuur of staan wij met as in de handen van de opgebrande christelijke cultuur?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden