Beeld Brechtje Rood

Burenruzie Dianne Hoogstrate

Chris heeft last van Chris, de familie heeft last van Chris en de buren hebben last van Chris

Het aanmeldingsformulier van Veilig Thuis is onverbiddelijk. Ik moet en zal bij de vraag ‘Wat gaat er goed?’ iets invullen. Niet veel. 

Moeder is 75 jaar oud. Ze moet binnenkort een grote operatie ondergaan, haar man zit dement in het verpleeghuis, haar enige dochter is drie jaar geleden overleden en als klap op de vuurpijl wordt ze geterroriseerd door haar zoon Chris.

Streng staart het formulier mij aan. Ik vul in dat mevrouw wel bedreigd en geïntimideerd wordt door haar zoon, maar dat hij haar tot nu toe nog niet geslagen heeft. Dat is het goede nieuws.

Deze zaak is bij mij gekomen via de buren. Die hebben ook last van Chris. Als ze de wc doortrekken, de stofzuiger gebruiken of wanneer de waterkoker afslaat. Dan begint Chris te schreeuwen; kankerhoer, kankerwijf, opkankeren en ga zo maar door. Kanker is een belangrijk woord voor hem.

De buren zijn bang van Chris en durven met deze buurman naast zich geen gezin te stichten. Ze zijn aanvankelijk ook kwaad op de buurvrouw die er niets aan doet. Buurvrouw heeft inderdaad haar 35-jarige zoon behoorlijk lang de hand boven het hoofd gehouden.

Rode vlekken

Wanneer ze binnenkomt voor het gesprek met de buren is ze erg nerveus. Ze heeft haar kleindochter van achttien meegenomen. De kleindochter heet Julia en Julia heeft zweethanden en rode vlekken in haar hals. Ze is nerveus voor het gesprek en vastbesloten om haar oma te verdedigen.

De buren hebben ook een moeder, respectievelijk schoonmoeder meegenomen. Ook zij hebben rode vlekken.

Na een lastig begin, kan ik vrij snel het volgende samenvatten: ‘Chris heeft last van Chris, de familie van Chris heeft last van Chris en de buren hebben last van Chris’. Iedereen kan zich hierin vinden en het gesprek gaat nu een heel andere kant op. Meer solidariteit, meer betrokkenheid en begrip voor de andere partij.

Moeder geeft ruiterlijk toe dat ze hem niet aankan en het liefst zou willen dat hij weggaat. Maar hij gaat nergens heen. Ondanks onze nadrukkelijke uitnodiging zit Chris hier ook niet aan tafel. Er zijn andere dingen die hij liever wil doen. Een beetje kleuren met een biertje erbij. Aan zijn kleurkrijtjes zitten is levensgevaarlijk, heb ik trouwens begrepen. Of misschien ontspannen een jointje roken op zijn bed en naar het plafond staren. Moeder en nichtje mogen hier het werk doen. KankerChris.

Toch maken partijen goede afspraken in relatie tot veiligheid en ik licht de meldingsprocedure bij Veilig Thuis toe. Iedereen is opgelucht bij het afscheid nemen. Julia zegt: ‘Kom oma, we gaan nog even een terrasje pakken hoor’.

Als Julia representatief is voor onze volgende generatie kan de wereld alleen maar beter worden.

Dianne Hoogstrate bemiddelt bij buurtconflicten op Walcheren, in opdracht van gemeenten, politie en corporaties. Haar eerdere columns leest u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden