Choreograaf ploetert in het land der bintjes

AMSTERDAM - De Israelische choreograaf Itzik Galili weet onder nobudgetomstandigheden voorstellingen van indrukwekkend niveau uit de grond te stampen, met dansers die bereid zijn dat voor noppes te doen.

Onder hen zijn enkele ex-dansers van het Batsheva-gezelschap uit Tel Aviv, van wie sommigen ook bij het Scapino Ballet Rotterdam gecontracteerd werden, zoals Talia Paz en Eitan Sivak. Ondertussen heeft Galili al meerdere prijzen ontvangen, zoals voor zijn trio The Butterfly Effect de publieksprijs in Groningen (1992).

In het duet 'For Tzoeklamia, just that', gedanst in het Amsterdamse Centrum Bellevue door Charlotte Baines en Hakan Larssons op muziek van Motel Bokassa, wordt opnieuw bevestigd hoe sterk, grillig en tegelijk beheerst Galili's dansschrift is. De vrouw lijkt door een onzichtbare drift en geldingsdrang bezeten en laat dit haar partner op niet mis te verstane wijze blijken.

Hij schudt haar van zich af te schudden, moet zich gewonnen geven, maar wordt letterlijk door de felle naar het licht achter hem reikende vrouw overreden. Wie of wat Tzoeklamia is, weet ik niet, maar wel wordt duidelijk dat dit duet naar adem doet happen. Ook in Earth Appels, een dans voor zeven op het land werkende vrouwen, weet hij op de liederen van Mercedes Sosa een sfeer van hardvochtige eenzaamheid in opgelegde arbeid op te roepen.

De 'fresco-floor' van Erik Kouwenhoven is omringd door karrevrachten aardappels, die door de in het bruin gehulde vrouwen in het zweet hunner aanschijns worden gerooid en gesorteerd.

In hun verbondenheid met moeder aarde en in hun noeste vlijt voor een hard bestaan worden de vrouwen als golven op het strand voortgestuwd. In hun verbondenheid met de grond en onder de blote hemel zijn zij gedwongen een eenheid te vormen en Galili laat dat in prachtige verschuivende configuraties zien. Maar de eenheid is ook een bitter gevecht van ieder voor zich. Een van de zeven blijft uitgeput achter en wordt met aardappels ingebed en voortgeduwd. Het slot oogt als een onstuitbare explosie. Zelfs als plotseling een man uit de hoop aardappels opduikt, zijn de zeven niet meer in staat hun landarbeid af te leggen. Het veld roept, de oogst moet gerooid.

De man temidden van de aardappels is duidelijk in Israel gerijpt, in een klimaat dat ook een choreograaf als Ohad Naharin (hier bekend door het NDT) voortbracht. Itzik Galili treedt in het spoor van zijn Queens of Golub en Black Milk. Maar Earth Apples doet - mede door de zang van Sosa ook sterk aan Nacho Duato's Jardi Tancat denken, waarin naar de droge rode aarde van Zuid-Spanje verwezen wordt. Met zijn voorstelling maakt Galili duidelijk dat hij een plek in de rangorden van grotere groepen verdient, met faciliteiten die hem van zijn sappel-status verlossen.

Zijn talent lijkt mij van het onbuigzame soort dat - hoe dan ook - zal ontkiemen, al is hij nu nog genoodzaakt de frescovloer na afloop in stukken te zagen en per opbod te verkopen.

Dat is een frappante illustratie van de vindingrijkheid waarmee de keihard werkende Galili met zijn dansers zelf moet ploeteren in de Hollandse klei, voor een armzalig bintje op tafel.

Nog vanavond in Centrum Bellevue, Amsterdam.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden