China wil leren van jeugdbeleid hier

Minister Rouvoet voor jeugd en gezin spreekt in China op een congres over seksuele gezondheid en seksuele rechten. Vandaag bezoekt hij een opvanghuis voor kinderen.

Tegen zonsondergang werd ze altijd zenuwachtig, zegt Cai Huihui (10). Waar zou ze de nacht doorbrengen? „Ik hoopte dat mijn moeder een kamertje vond. Maar dat vond ze meestal niet. Dus sliepen we onder een brug. Ik lette op of er geen slechte mensen kwamen. Daar waren we allebei bang voor.”

Ook de ochtend bracht spanningen: wat kreeg ze te eten? „Mijn moeder kocht een bakje rijst voor me. Maar niet elke dag.” Vroegwijs trekt ze een diepe frons. „Op straat wonen is zo onpraktisch.”

Sinds mei hoeft Cai Huihui niet meer te tobben over eten en slechte mensen onder de brug. Ze is onderdak bij de Guangai-school in Peking, waar minister André Rouvoet vandaag een kijkje neemt.

Cai heeft een eigen bed, wasteil en plastic beker met een tandenborstel. Haar kastje vindt ze het allerfijnst. „Daar kan ik mijn koekjesdoos in kwijt.” Die doos is een veilig plekje voor echte meisjesschatten: een haarspeldje en elastiekjes.

Moeder is psychisch niet in orde, vader is spoorloos, zegt Wang Xianlong, onderdirecteur van de Guangai-school. „We werken aan herstel van contact met moeder. Maar wel buiten de school. Zij is zo in de war, dat ze de school op stelten zet.”

Naast Cai Huihui heeft Wang nog 104 kinderen onder zijn hoede. Pubermeisjes met een harde blik in de ogen. Gehandicapten die uitblinken in bedelen op straat. „Op een gewone school worden ze gepest en dan lopen ze weer weg. Wij leren ze eerst stilzitten. Als ze een half uur de aandacht erbij houden ben ik trots op ze,” zegt sportleraar Yan Ling.

Hij woont als onbetaald vrijwilliger in een barak van een in onbruik geraakt plattelandsschooltje aan de rand van Peking. Een tiental bakstenen gebouwtjes, een pleintje met een moestuin en een toiletgebouw. Slaapzalen met stalen wasbakken met ijskoud water uit de kraan. Een kudde wilde olifanten zou in de spartaanse faciliteiten nog geen schade aanrichten. Stad, straat en samenleving zijn ver weg. Dit is een plek om op adem te komen.

Guangai betekent ’licht en liefde’. „Deze kinderen zijn jarenlang liefde tekortgekomen”, zegt Wang. „Dus dat halen we eerst in. Dat is onze methode. We willen voorkomen dat deze kinderen straks als volwassenen een last voor de maatschappij worden. Want als wij ze niet helpen, zie je ze over een paar jaar in de gevangenis terug.”

Wang leidt geen gelikt project met steun van internationale organisaties, professionele verkokering en ingewikkelde methodiek. De oprichter, Shi Qinghua, is geen jeugdhulpverlener. „Zijn huis brandde af. Shi heeft toen op straat geleefd, net zo lang tot hij bij een ziekenhuis terecht kon. In die tijd hielpen straatkinderen hem te overleven.”

Zodra Shi zijn leven weer op de rails had, huurde hij de leegstaande school om de kinderen die hem hadden geholpen, een thuis te geven. In vier jaar groeide Guangai uit tot adres voor elk kind dat verwilderd, weggelopen of ongewenst was.

Wang: „Vrijwilligers brengen hen hierheen, of kinderen kloppen uit zichzelf aan. Tegenwoordig krijgen we ze uit alle windstreken. Laatst kregen we twee kleuters uit Tibet, op verzoek van de plaatselijke autoriteiten hierheen gebracht. Ze hebben daar geen opvang.” Chinese weeshuizen zitten propvol met kinderen die moederziel alleen zijn; ze hebben geen ruimte voor zwervers die officieel nog ergens familie hebben.

De autoriteiten vragen regelmatig of Guangai in andere steden filialen wil openen. Wang is blij met die officiële aandacht, maar over jeugdbeleid denkt hij niet vaak na. „Dat is iets voor de regering. Wat voor jeugdbeleid ik nodig heb? Verse groente en warme winterkleding, daar hebben we schrijnend tekort aan.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden