Weblog

China: een overgevoelig kind?

null Beeld

Soms doet China me denken mezelf toen ik acht jaar was. Ik was overgevoelig. Een boze blik van een leraar, een kattige opmerking op het schoolplein en de tranen sprongen me in de ogen.

Nilofar Sarwar

Het voelde alsof het grootste onrecht in de wereld mij was aangedaan en de hele dag kon ik mokkend doorbrengen. China reageert soms op dezelfde manier op kritiek; een bijna kinderlijke verbazing gevolgd door woede dat iemand het in zijn hoofd haalt commentaar te leveren op wat het doet.

Vorige week werd bekendgemaakt dat de Nobel vredesprijs naar Liu Xiaobo, een Chinese politieke dissident, is gegaan. In China was de reactie op de beslissing van het Nobel comité niet bepaald onverschillig. De Chinezen zagen het als de zoveelste Westerse aanval op China en riepen zelfs de Noorse ambassadeur op het matje. Westerse commentatoren hebben de reactie van de Chinese autoriteiten zelfs vergeleken met de reactie van nazi Duitsland toen de prijs was uitgereikt aan Carl von Ossietzky of dat van de Sovjet Unie toen de prijs naar Andrei Sakharov ging.

De Chinese reactie was niet onverwacht en af en toe lijkt het wel een vicieuze cirkel: westerse media portretteren China als de 'slechterik' en China hapt gewillig toe en versterkt dat beeld met een agressieve respons, waarop commentatoren weer reageren met een 'zie je wel' toon.

In het geval van China wordt er ook wel gezegd dat er onevenredig veel aan China 'bashing' wordt gedaan. Wellicht is dit waar maar het is belangrijk om te beseffen dat dit ook een logisch gevolg is van hun toenemende status. Hoe meer macht en invloed een land heeft, hoe meer commentaar en kritiek er geleverd zal worden op het beleid.

Echter, de aanname in China lijkt wel te zijn dat een opkomend wereldmacht automatisch meer respect krijgt en vriendschappelijker wordt bejegend. De realiteit is dat het commentaar toeneemt en de wereld nog meer let op wat China doet. Het feit dat de realiteit niet correspondeert met de verwachting van Beijing, leidt tot frustratie en woede.

In een lezing genaamd 'Pessoptimistic China', die ik deze week bijwoonde, werd een poging gedaan dit uit te leggen. Aan de ene kant is China ontzettend optimistisch over de toekomst. In een enquête uit 2008 bleek dat 86% van de bevolking de toekomst van China zonnig inzag. Aan de andere kant heeft China het hoogste zelfmoord percentage van de wereld. Dit pessimisme-optimisme is kenmerkend voor het land. Dus, hoewel China optimistisch is over zijn prestaties ziet het land het minste of geringste als een obstakel van westerse mogendheden in plaats van de groeipijn die kenmerkend is voor een groeiende natie.

Ik dacht weer aan mijn acht jarige ik en herinnerde me hoeveel energie het me kostte om de hele dag boos te zijn op alles en iedereen. Soms is het beter om dingen van je af te laten glijden en er niet te veel aandacht aan te besteden. Wellicht, een boodschap waar Beijing baat bij zal hebben.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden