Review

Chili Peppers houden lamellen dicht

Zanger Anthony Kiedis en bassist Flea schudden elkaar theatraal de hand, zo roerend eens als ze het waren. Wees goed voor je buren, riep de één. Vergeet de dieren, planten en insecten niet, vulde zijn collega aan. Het was het enige moment waarop de Red Hot Chili Peppers woensdag in Ahoy' Rotterdam even naar buiten keken. Verder hielden ze zich bezig met hun soms melige, soms dynamische feestje. De fans waren binnen, de lamellen gingen dicht.

De rap-zang van de fitte Kiedis en een deinend bassende Flea, de degelijke drums van nuchtere Chad Smith en de wegdrijvende gitaarloopjes van John Frusciante: na twee decennia Chili Peppers ligt de rolverdeling wel vast. En niet alleen muzikaal. Ook visueel presenteren de bandleden zichzelf de laatste jaren vooral als een groep van typetjes, een stel personages zoals je die in schematische videoclips, comedyseries of computerspelletjes verwacht. De actieheld en de loenatik, de vriendelijke oom en de hippie.

Ze voelden zich vast thuis in het Ahoy'-decor dat veel weg had van een tv-studio: acht lichtmannen hielden in stalen hangkooien een volgspot op schoot, op het podium stonden bijpassende studiolampen, een stel cameramannen, en beelden van de bandleden geprojecteerd op vier enorme videoschermen. En een geregisseerde show die al bij het uitschrijven van de speellijsten in de kleedkamer van routine aaneen hing. Natuurlijk stonden enkele klassiekers van begin jaren negentig op het programma - 'Give it away', 'Under the bridge' - aangevuld met nummers van de albums 'Californication' (1999) en het vorig jaar verschenen 'By the way'. Een mix die over de gehele linie voor een overtuigend concert zorgde, maar ook duidelijk maakte dat het recentste werk het matigst is. De rustige naar pop neigende songs van 'By the way', waarin Kiedis niet altijd even zuiver over zijn liefdesleven zong, waren veelal eenvormig en saai. Dat Frusciante even ongelukkig was op toetsen als richtingloos in zijn gitaarsolo's, hielp weinig, net als de rommelige intermezzo's waarbij de aanwezigheid van het publiek vergeten leek. Gelukkig was er dat meesterlijke album 'Californication' om op terug te vallen. Nummers die niet aan kracht hebben ingeboet, maar tegelijk alweer vier jaar oud zijn. En dat zou een band die bij de tijd wil blijven aan het denken moeten zetten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden