Chic fluistert, schreeuwt nooit

kleding | interview | Kleren zijn voortdurend aan het woord, stelt Cécile Narinx. In haar nieuwe boek beschrijft de hoofdredacteur van de Nederlandse Harper's Bazaar wat onze broeken, tassen en schoenen zeggen over onze identiteit.

ISABEL BANEKE

Op een druilerige maandagochtend strijkt Cécile Narinx (46) neer in hotel Pulitzer aan de Amsterdamse Prinsengracht. Ze kijkt goed rond, over een paar dagen vindt hier de presentatie van haar nieuwste boek plaats. Haar telefoon rinkelt voortdurend.

Tien jaar lang leidde Narinx modeblad Elle. Nu is ze hoofdredacteur van de Nederlandse editie van Harper's Bazaar, een andere glossy over kleren. "Tja", lacht ze zelf, "ik zal altijd een soort mode-Jehova blijven, die almaar probeert uit te leggen waarom mode wel belangrijk is. Dat is moeilijk in Nederland, we zijn een nuchter en praktisch volk."

Om die reden draagt het boek, dat ze samen maakte met journalist Merel Bem en beeldredacteur Marije van Regenmortel, de titel: 'Dit boek gaat niet over mode'. "En deze keer draait het ook niet om de show van de catwalk of om onbetaalbaar duur. Dit boek gaat over ons allemaal."

Want, stelt Narinx, door onze kleren communiceren we. "Of je dat nu wilt of niet, of je daar bewust of onbewust mee omgaat. Kleding is allesbehalve oppervlakkig, en dat wil ik met dit boek aantonen. Een shirt, panty of schoen zegt namelijk van alles over de cultuur waarin mensen zijn opgegroeid, over hun identiteit en gemoedstoestand."

In Narinx' boek vertelt Mirjam Rotenstreich dat ze na de dood van haar zoon Tonio voor het eerst in haar leven aandacht begon te besteden aan haar uiterlijk, schrijft Trouw-redacteur Seada Nourhussen over haar liefde voor de hoofddoek en legt advocaat Inez Weski uit waarom ze ook buiten de rechtbank voor zwart kiest.

Wat zegt haar eigen kleding over mode-Jehova Narinx?

Onderbroek - Troost en bescherming

"Ik heb een Hema-onderbroek aan. Zwartgekleurd is-ie, van katoen. Praktisch en comfortabel. En qua prijs-kwaliteitsverhouding een goeie deal. Al draag ik nog zulke hoge hakken, toch sta ik met beide voeten op de grond - dat zegt mijn onderbroek over mij.

Als Nederlandse vrouw ben namelijk ook ik behept met de 'doe maar gewoon'- mentaliteit. Mits het kan natuurlijk. Wanneer ik een feestjurk draag let ik heus op dat er geen rare contouren van mijn ondergoed te zien zijn. Immers kan een verkeerde beha of onderbroek zelfs de prachtigste outfits op de bietenbrug helpen.

Maar vandaag regent het. En dus ga ik voor rechttoe rechtaan - al komt mijn beha uit Italië. Net als de rest van mijn kleren geeft ondergoed mijn gemoedstoestand weer, ze biedt bescherming en troost. Hoe ellendiger ik me voel, hoe groter mijn onderbroek.

Meestal draag ik van die dingen met pijpjes, van de Hema. En ik ben zeker niet de enige. In het boek komt de creative director van die winkel aan het woord en het blijkt dat bijna iedere Nederlander wel iets van de Hema in de kast heeft liggen. Hun best verkochte product? De onderbroek."

Shirt - Identiteit en eigenheid

"Streepjes zijn overal. Wij van Harper's Bazaar delen de werkvloer met de Elle-redactie en er zijn dagen dat de helft van de mensen een gestreept truitje aan heeft. Ik doe daaraan mee. Ergens ben ik dus gevoelig voor trends. Daar ontkom je ook niet aan wanneer je iedere dag de meest fantastische outfits voorbij ziet schuiven.

Dit truitje staat symbool voor de twee basale driften die de mens kent. Ik doe mee met de streepjes omdat ik erbij wil horen, in dit geval bij mensen die in de mode werken. Anderzijds wil ik me onderscheiden als individu.

Het is niet zo maar een gestreept truitje dat ik aan heb, van de Zara of H&M bijvoorbeeld, het is een bijzondere. Ik heb het gekregen van Joline Jolink, als dank voor het praatje dat ik op haar tienjarig jubileum hield. We kennen elkaar al heel lang. Jolink is een mode-ontwerpster, ze maakt originele, comfortabele kleren die passen bij de Nederlandse vrouw.

Dit shirt zit lekker en oogt simpel. Niemand zal het er aan afzien dat het door Jolink gemaakt is, van het beste soort katoen. Maar ik weet dat het van hoge kwaliteit is, iets wat ik belangrijk vind in kleren. Bovendien is het truitje sympathiek omdat er reliëf in zit.

Jarenlang heb ik vastgehouden aan het ijzeren stramien van een bobkapsel, hoge hakken en een kokerrok. Ik droeg niets anders. Nu laat ik dat langzaam los, het houvast van die outfit heb ik steeds minder nodig. Dat komt doordat ik ouder aan het worden ben. Zelfverzekerdheid haal ik niet meer voornamelijk uit kleren.

Ook ben ik met het verstrijken van de jaren zachter geworden, denk ik, ik ben wat minder streng en strikt. De overtuiging dat iedereen zijn of haar stinkende best moet doen om leuk de deur uit te gaan is enigszins verdwenen.

Zie je die mevrouw daar buiten? Ze draagt een nylon Kiplingtas schuin over haar schouder. De sleutelhanger met het bekende aapje bungelt bij haar zij. Mijn eerste gedachte is: jeetje, als je volwassen bent, waarom zou je dan nog met zo'n aapje rondlopen?

Toch denk ik tegenwoordig na die primaire reactie: misschien heeft ze die tas van een vriend gekregen, heeft ze er lang voor gespaard, is haar bijnaam Monkey of iets dergelijks. Want wie ben ik om te dicteren welke kleren anderen dragen? Ik heb iets meer diepgang en realiteitszin, in plaats van het gevoel dat ik Nederlanders op moet voeden qua mode."

Tas - Rol en status

"Als je haar, jas, schoenen, handen en tas ok zijn, dan maakt de outfit voor de rest niet zo heel veel uit. Dit is een echte statustas. Het is een deftige damestas van Tod's, chic en volwassen. Ze fluistert in plaats van te schreeuwen.

Ik probeer me verre te houden van de zogenaamde 'it-bags', die iedereen opeens heeft en dan volgend seizoen weer passé zijn. Ik ga liever voor tijdloos en elegantie. Als het echt een dure aankoop is, denk ik bij het aanschaffen van een tas aan mijn dochter. Zou zij haar ook nog kunnen dragen later? Isabel is zestien, en heeft het modegen van mij meegekregen.

Deze tas laat zien dat ik iets te doen heb. Als ik een klein clutchje bij me had, zou ik immers niets kunnen meenemen. Hierin kunnen mijn iPad, papieren en boterhammen. In mijn tassen moeten minstens A4'tjes passen. Bovendien impliceert de uitsnedes en het goede ontwerp dat ik oog heb voor detail en van mooie materialen houd."

Schoenen - Herinnering en hiërarchie

"Deze schoenen laten zien dat ik graag gezien wil worden, al ben ik maar 1.63 m. Ze zijn oud, ik heb dit paar al tien jaar. Ik ben er zuinig op, poets ze regelmatig en ben fortuinen kwijt aan de schoenmaker. Hoewel ze los vrij lomp zijn, lijken je benen langer door die stevige hak. Wat een ijdeltuiterij hè?

Aan de meeste kleren die ik zelf koop - ik krijg ook wel eens wat - kleeft een herinnering. Ook bij deze schoenen hoort een mooi verhaal. In de zomer van 2006 was ik met een klein clubje van de pers, waaronder wijlen Martin Bril, in Venetië voor de eerste parfumlancering van Victoria en David Beckham. Dat was in de tijd dat zij nog zo ordinair was.

Op een avond liepen we terug naar ons hotel. De winkels waren dicht, maar de etalages verlicht. Met Bril heb ik staan turen in de Pradawinkel. Mooie schoenen, zei Bril, en hij wees naar dit paar. De volgende dag heb ik ze gekocht, waarna ik helemaal blij op de foto ben gegaan met een groepje gondeliers. Iedere keer dat ik deze schoenen aan heb, denk ik aan die leuke trip. Aan Bril, het mooie weer, de stad.

Hakken zeggen ook iets over hiërarchie. Wie de modeshows afgaat, ziet overal vrouwen op hele hoge hakken strompelen. Niet alleen geven dit soort schoenen lengte en elegantie, hakken zijn ook een statussymbool. Want wie tijdens de fashionshows hoge hakken draagt - en zonder jas, tas en panty binnenkomt - heeft een chauffeur. Of ik een chauffeur heb? In Parijs niet, op de fashionweek in Milaan wel tegenwoordig. Ik ben overstag gegaan nadat ik voor de zoveelste keer als een gek had rondgesjeesd om overal op tijd te komen, en weer met rugklachten bij de fysio lag."

Horloge - Herinnering

"Aan dit horloge ben ik enorm verknocht. Ik heb het al achttien jaar, even lang als mijn zoon Boris oud is. Mijn man gaf het me voor zijn geboorte. Het was een zware en lange bevalling, meer dan 24 uur. Ja, voor dit horloge heb ik hard gewerkt. Achterop gegraveerd staat BB, dat zijn de initialen van mijn kind. Toen ik beide kreeg dacht ik: vanaf nu gaan er hele mooie uren aanbreken."

Jurk - Imago en identiteit

"Ik doe niet hysterisch hip. Enkel rondlopen met merken vind ik volstrekt oninteressant. Netjes, mooi en kwalitatief, dat moeten de kleren zijn die ik draag. Je zult me nooit in een spijkerbroek met gaten zien, al is dat nog tien keer zo hip. Ook mijd ik alles wat ook maar riekt naar ordinair. Een diep decolleté of een rok met hoge split? Nooit.

Elegant en internationaal is mijn stijl, zonder saai te worden. Zoals deze jurk. Hij is een beetje tuttig en ouderwets, maar heeft ook iets Prada-esks. Ik heb 'm gekocht in Kopenhagen, in een klein winkeltje waar ik een meisje achter een naaimachine trof. In de rekken hing alleen deze jurk, dit model maar telkens in een andere stof. Ze is uniek, ik ben de enige die hierin rondloopt.

Een paar keer heb ik op het punt gestaan om haar weg te doen. Sinds dat bezoek aan Denemarken ben ik namelijk telkens iets dikker geworden, en op een gegeven moment zat de jurk te strak. En om nou steeds treurig te kijken naar een kledingstuk dat niet meer past. Maar de laatste maanden eet ik minder en ben ik meer gaan sporten, en nu pas ik er weer in. Ik ben blij dat ik er geen afstand van heb kunnen doen."

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden