Chen Kaige gaat een Gouden Palm winnen

CANNES - Jane Campion ('The piano'), Mike Leigh ('Naked') en Chen Kaige ('Farewell to my concubine') voeren na ruim een week festival de criticipolls aan in drie van de dagelijks in Cannes verschijnende filmbladen. Eventueel kunnen zich daar dit weekend nog de Engelsman Ken Loach, de Zuidafrikaanse Elaine Proctor en de Taiwanees Hou Hsiao Hsien bij voegen.

Nu het festival tegen het eind loopt lijken de kaarten geschud. Niemand weet natuurlijk wat de jury onder leiding van Louis Malle precies bezielt, maar om het hier genoemde rijtje namen zal men niet heen kunnen. En na een glansrol voor Catherine Deneuve op de opening zal maandag op de slotavond de Franse actrice Isabelle Adjani mogen schitteren als hoofdrolspeelster in Philomene Esposito's 'Toxic affair'.

Glansrollen waren er op de avond van Hemelvaartsdag onder een grauwe hemel in Cannes weggelegd voor Elizabeth Taylor en Sylvester Stallone. Ongeveer 2400 mensen legden die avond 300 Franse francs neer om in het festivalpaleis getuige te zijn van de wereldpremiere van 'Cliffhanger', de nieuwste film met superster Stallone. De opbrengst van die avond, die werd bijgewoond door tientallen sterren, was bestemd voor onderzoek tegen aids. Die werd overigens nog eens flink verhoogd toen onder leiding van miss Taylor, acht jaar geleden oprichtster van 'Cinema Against Aids' na afloop 380 personen in de bergen bij Cannes aanschoven aan een diner a tweeeneenhalf duizend dollar per couvert. En dat de wereld buiten de film niet helemaal aan Cannes voorbij gaat bewijst ook de presentatie aanstaande maandag van recent film- en videomateriaal uit Sarajewo.

Na Wim Wenders vielen de afgelopen dagen in Cannes de reputaties van meer gerenommeerde filmers aan duigen. Steven Soderbergh bijvoorbeeld, een paar jaar geleden nog een verrassende debutant met 'Sex, lies and videotape' en daarmee winnaar van de Gouden Palm, bewees met 'King of the hill' keurig volgens de Hollywood-normen een film in elkaar te kunnen zetten over armoede in de jaren dertig in St. Louis. Hij laat ons die meebeleven door de ogen van een braaf knaapje van een jaar of twaalf, wiens moeder in een sanatorium ligt en wiens vader, een rol van Jeroen Krabbe, vooral op stap is als handelsreiziger.

Al evenzo keurig maatwerk leverde het wonderkind van het Britse theater Kenneth Branagh af met zijn verfilming van Shakespeare's 'Much ado about nothing'. Met zijn eigen, frisgewassen theatergroep, aangevuld met sterren als Denzel Washington en Michael Keaton, slaat Branagh zich in een Toscaans landschap vaardig door de spitsvondige teksten van Shakespeare heen. Met name Branaghs echtgenote en Oscar-winnares Emma Thompson mag in deze filmversie met een irritante zelfverzekerdheid de mannen aftroeven die na een overwinning op het slagveld de strijd verleggen naar die om de vrouwtjes.

Branagh's hoogstandjes zijn echter heilig in vergelijking met het broddelwerk in een andere Britse competitie-bijdrage, 'Splitting heirs', een komedie van Eric Idle die hierin een bijrol heeft weggelegd voor zijn ex-Monty Python-collega John Cleese. Het verhaaltje over een in de jaren zestig door zijn hippie-ouders in een Pakistaans restaurant achtergelaten erfgenaam van adellijke komaf is te flauw voor woorden en rammelt aan alle kanten.

In de hoofdprogramma's van Cannes zijn gebieden als Oost-Europa, Latijns-Amerika en Afrika opmerkelijk afwezig. De focus verlegt zich al duidelijker naar Australie en Azie, in het bijzonder naar China en Taiwan. De cinema van de twee laatstgenoemde landen werd zo'n tien jaar geleden ontdekt via kleinere festivals als die van Rotterdam. Nu zijn de jonge talenten van toen goed voor topbijdragen in een prestigieus gebeuren als de competitie van Cannes. Hou Hsiao Hsiens 'The puppetmaster' staat vandaag op het programma, maar al eerder deze week stal Chen Kaige het hart van het festivalpubliek met zijn bijna drie uur durende film 'Farewell to my concubine'. Met in de hoofdrollen onder meer de topactrice Gong Li, vooral bekend van de films van Zhang Yimou, en de Hong Kongacteur Leslie Cheung schetst Kaige een indringend en onthutsend beeld van de geschiedenis van zijn land tussen 1920 en 1980 aan de hand van twee jongens die topacteurs werden in de Peking Opera. Theater en werkelijkheid, politiek en liefde worden door Kaige op een schitterende manier met elkaar vermengd in een al even knap als kleurrijk verteld verhaal. Dramatische hoogtepunten daarin zijn de Japanse bezetting en de machtsovername door de communisten in 1949, uitlopend op de in 1966 gestarte Culturele Revolutie. Met name in het laatste uur van de film voel je dat Kaige (1952) die laatste periode zelf aan den lijve heeft meegemaakt. Als een pijnlijke aaneenrijging van mokerslagen maakt hij zijn publiek duidelijk hoe mensonterend en vernietigend die culturele revolutie het bestaan van mensen aantastte die er blijk van hadden gegeven in hun leven iets meer te hebben gelezen dan Mao's Rode Boekje.

Een stiefmoederlijke behandeling vallen in Cannes de korte films ten deel. De tien films die hier meestrijden voor een Gouden Palm worden een keer achter elkaar vertoond in een anderhalf uur durend programma. In dit onderdeel zit ook de enige Nederlandse competitie-bijdrage, het tachtig seconden durende animatiefilmpje 'De 4 jaargetijden' van Maarten Koopman. Een paar jaar geleden won hij in dezelfde categorie met het nog kortere filmpje 'De slaapkamer' een juryprijs. Kansloos is hij dit jaar zeker niet, maar op het applaus van het publiek afgaand heeft hij zware concurrentie van de Nieuw-Zeelandse bijdrage 'The singing trophy' en de Vlaamse korte film 'Robokip'.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden