Profiel Charles Michel

Charles Michel: Liberaal die als premier de ‘kamikazecoalitie’ niet bijeen hield

Beeld AP

Als er iemand weet hoe je een stel tegenpolen bijeen houdt, zo zullen ze in Brussel hebben gedacht, dan moet dat haast wel Charles Michel zijn. 

De Belgische premier – en aankomend voorzitter van de Europese Raad – leidde de afgelopen vier jaar een regeringscoalitie die vooraf aangeduid werd als ‘coalitie kamikaze’. Want hoe moest een verband van een Franstalige liberale partij, plus Vlaamse liberalen, christen-democraten en populisten in hemelsnaam anders genoemd worden?

Zo is ook de verzameling Europese leiders niet makkelijk met de neuzen één kant op te krijgen – de selectieprocedure waarin Michel (1975) de afgelopen dagen uiteindelijk boven kwam drijven is er een goed voorbeeld van. Dat chaotische proces had trouwens wel wat weg van de wijze waarop Michel in 2014 met 38 jaar de jongste Belgische premier ooit werd en uiteindelijk toch ook onverwacht. 

Michels MR, de partij van Franstalige liberalen, had minder dan 10 procent van de stemmen gehaald en was ook lang niet de grootste partij van de regeringscoalitie: het lag niet voor de hand dat hij de nieuwe leider zou worden. Maar de baas van de N-VA, de grootste partij binnen de coalitie, had geen interesse (de N-VA bestaat uit Vlaamse nationalisten die op termijn de Belgische federatie willen afschaffen). En de Vlaamse christen-democraten, óók groter, kozen ervoor om de Belgische eurocommissaris te leveren en af te zien van het premierschap. Na dit ruilcircus bleef Michel over en werd dus eerste minister. 

'Baby Michel'

Dat was op zich een glanzend sluitstuk van een komeetachtige carrière, die begon in zijn tienerjaren toen hij posters plakte voor de MR – de partij van zijn vader Louis Michel op wie Charles als twee druppels water lijkt. Louis was Belgisch minister en later eurocommissaris voor ontwikkelingszaken, een joviale man. Zoon Michel zelf is eerder ingetogen, maar zijn politieke ambities deelt hij met zijn vader. Op zijn achttiende kwam hij in de provincieraad van Waals-Brabant. Intussen studeerde hij rechten, onder andere aan de Universiteit van Amsterdam (hij spreekt dus ook prima Nederlands). Hij reisde destijds elke donderdagavond terug naar Waals-Brabant om te vergaderen – als de dood dat hij betiteld zou worden als ‘zoon van’ voor wie de regels soepeler zouden zijn. Op zijn 24ste was hij al minister in de Waalse regering, later werd hij met 32 jaar de jongste federale minister. 

Lef 

Het lef waarmee hij uiteindelijk het Belgisch premierschap oppakte, kan hij straks goed gebruiken als voorzitter van de Europese Raad, waar hem de ondankbare taak wacht de verdeelde leidersgroep één richting in te sturen. 

Maar het is voor Europa te hopen dat hij daarbij succesvoller opereert dan als Belgisch premier: zijn kamikaze-coalitie kon grote hervormingsplannen niet waarmaken en strandde voortijdig. Eind vorig jaar keerde de N-VA zich tegen het VN-migratiepact dat Michel in Marrakesh wilde ondertekenen. De premier hield voet bij stuk, de N-VA vertrok en de regering viel niet veel later. Vervolgens verloor hij op 26 mei de verkiezingen in Franstalig België van de socialisten. Nu heeft Michel zijn handen vrij om een volgende carrièrestap te maken.

Lees ook: 

Geen opvolger van Merkel, wel een tweede kans voor de CDU-politica

Ursula von der Leyen: een tweede kans voor CDU-politica die faalde op defensieVon der Leyen groeide deels op in Brussel en gaat dus terug naar de Heimat.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden