Column

Charlatanerie

De Brit Tom Simpson was in 1967 de eerste dopingdode van de Tour.Beeld EPA

Het wielerleven is gebouwd op halve en hele leugens. Op ontkenningen ook, en lachwekkende verzinsels. Het peloton, concentraat in zijn zuiverste vorm van het voorafgaande, herbergt op een tiental vierkante meters asfalt het grootste percentage leugenaars en valsspelers ter wereld. En natuurlijk is de Tour, moeder van alle wielerkoersen, de meest groteske charlatanerie die de sport ooit heeft voortgebracht. Zo grotesk dat een winnaar, eenmaal zes voeten onder grond, nog postuum zou kunnen worden gedeclasseerd. En toch gaan honderdduizenden opgewonden brulapen urenlang in de brandende zon staan om de Charlatanerie de France te zien passeren. Waarschijnlijk omdat je er, anders dan voor andere wereldsportevenementen, niets voor hoeft te betalen.

Eergisteren is Frank Schleck op een dopingmaskerende stof betrapt. Hij denkt door een anonieme hand te zijn 'vergiftigd' en zal binnenkort kranig een aanklacht tegen die boze knuist indienen. Wie o wie heeft een handvol plaspillen in zijn spaghetti bolognese verstopt? Broer Andy (ook wielrenner) weet zeker dat Frank niets verbodens heeft geslikt. Zo overtuigd is hij van broers onschuld dat hij 'zijn leven en zijn familie' ervoor zou willen geven. Zo ver zijn we dus gekomen. De ontelbare leugens die in de loop van al die jaren van bedrog zijn uitgekraamd, werken nu niet meer, zijn tot op het bot versleten. Je moet dan steeds hoger gaan bieden, je leven en dat van tante Greta in het spel werpen.

Over enkele weken zal de grootste wielerleugenaar aller tijden formeel worden ontmaskerd. Althans dat hoop ik vurig. Of is hij niet nu al ontmaskerd? Drie oud-medeplichtigen van Lance Armstrong zijn vorige week door de Amerikaanse antidopingorganisatie Usada voor het leven geschorst. Twee artsen en een trainer. Ze hadden rond Armstrong en zijn ploeg US Postal een ongekend doping- systeem georganiseerd. Zo goed zelfs dat het Armstrong in staat stelde zeven keer de Charlatanerie te winnen. De drie gaan niet in beroep, accepteren hun straf en erkennen dus schuld. Nu Armstrong nog.

De Brit Bradley Wiggins gaat de Tour misschien winnen. Hij was al best een goede coureur. Maar dit jaar lijkt hij op zijn 32ste van een andere planeet te zijn gekomen, na waarschijnlijk een hoogtestage op Venus. Wiggins won bijna alle belangrijke etappekoersen die als voorbereiding op de Tour gelden: Parijs-Nice, Dauphiné Libéré en Ronde van Romandië. Boze tongen doen al hun werk. Hoe kan die man, een baanrenner, plots de hoogste cols bedwingen? Wiggins heeft een pathetische open brief in The Guardian gepubliceerd, om zich preventief van doping te zuiveren. Niet minder dan 1500 woorden om in jankende herhalingen te vervallen: zijn vrouw, kinderen, vader, dorp, land, hond en kat zouden het niet accepteren dat hij uit de verboden medicijnkast snoept. Hij is een Brit, weet je wel. Komt uit een andere cultuur dus. En anders dan in knoflooklanden het geval is, 'is Engeland een land waar doping in moreel opzicht niet geaccepteerd wordt'. Zeg dat tegen de Brit Tom Simpson die op 13 juli 1967, 1,4 kilometer voor de top van de Mont Ventoux, de eerste dopingdode van de Tour werd.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden