Chantal Janzen stralend middelpunt in ’Petticoat’

’Petticoat’, Joop van den Ende Theaterproducties, script/liedteksten André Breedland, muziek: Henny Vrienten, tournee t/m 3 juli 2011, www.musicals.nl

In tijden waarin bijna iedere musical een adaptatie is van een succesvol boek, film of toneelstuk of waarin kant-en-klare topliedjes gebruikt worden als rode draad, word je bij voorbaat al blij als er een originele, compleet nieuwe musical verschijnt. Lof dus voor Joop van den Ende die het ’Ciske de Rat’-team uitdaagde een geheel nieuwe voorstelling te schrijven: ’Petticoat’.

Grote vraag is dan natuurlijk of dat inderdaad kwaliteit en originaliteit oplevert. Het antwoord is:Ja en Nee. Ja, de muziek blijft hangen. Ja, de personages ontroeren. Ja, het is – ook – komisch. En ja, de topcast speelt het voortreffelijk. Maar nee, de verhaallijn verloopt te doorzichtig: je voelt vier stappen vooruit wat er gaat gebeuren. En nee, het verhaal over de vrolijke Groningse Pattie die in de jaren vijftig zangeres wil worden in Amsterdam, is geen must om te zien.

Verrassend is wel het thema communisme (van Patties vader) versus kapitalisme – een thema dat opvallend linkt naar onze tijd, met discussies over solidariteit of verdeeldheid – maar dat blijft een dun lijntje. Het is een gemiste kans dat het verhaal (zoals vaker bij musicals) het onderspit delft. Toch zal een groot publiek genieten van het ontroerende, laagdrempelige feelgoodverhaal dat slim is gelardeerd met goed werkende elementen uit Annie M.G. Schmidts ’Foxtrot’ (ongewenste zwangerschap, homoseksualiteit, dorp versus stad etc.) en ’My Fair Lady’ (afleren van een plat accent).

De kracht van ’Petticoat’ schuilt in de integere regie van Paul Eenens. De intieme, geloofwaardig gespeelde scènes, tussen nostalgische show- en dansnummers door, maken dat je ondanks het voorspelbare verhaal geraakt wordt en met de personages meeleeft. ’Petticoat’ is speciaal voor Chantal Janzen (Pattie) geschreven. Met haar ontwapenende en komische spel is Janzen het stralende middelpunt van de voorstelling. Ze weet tot tranen te ontroeren wanneer ze mijmert over haar overleden moeder. En haar naïeve enthousiasme als dagdromende zangeres-in-wording is aanstekelijk. Hajo Bruins is de gedroomde stugge, maar liefhebbende vader. Roon Staal speelt prachtig puur als onhandige boerenkinkel. Freek Bartels overtuigt als Patties warme, homoseksuele vriend en Anne-Marie Jung zet de zaal op z’n kop als hilarische Jordanese sloerie.

Henny Vrienten componeerde een paar prachtige ballads, en vele luchtigere liedjes met een geweldige jaren vijftig sound. Vanaf de eerste zoete akkoorden klinken ze alsof je ze al jaren kent. Alsof ze regelrecht uit de toptien van 1959 komen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden