Review

Cecilia Bartoli - binnen de kortste keren is de zaal plat

Sacrificium. Mezzosopraan Cecilia Bartoli met Il Giardino Armonico, dirigent Giovanni Antonini. Dinsdagavond 10/11 Concertgebouw, Amsterdam.

De naam alleen al – Cecilia Bartoli – was voldoende voor een bomvol Amsterdams Concertgebouw. Wervelend kwam de Romeinse diva de trap af na het voorstuk van het Italiaanse ensemble Il Giardino Armonico (de harmonische tuin) onder de dynamisch bewegende dirigent Giovanni Antonini. Verkleed als een jongeling, haar lange haar verborgen onder een hoed.

De hoed ging af, het haar los. Het applaus klonk al voordat ook maar één noot was gezongen. Bartoli zou stukken brengen van haar nieuwe album ’Sacrificium’ brengen, liederen die in de 17de en 18de eeuw door castraten werden uitgevoerd.

Cecilia Bartoli, met haar cape, haar zwarte nauwsluitende broek, haar laarzen was deze avond de jongeling, uiterlijk althans. Als een gelaarsde kat stond ze stond op het podium, met haar zo typerende stemgeluid. Snelle riedels en soms wonderschone wisselingen tussen hardere en zachte tonen.

De castraten van destijds zouden het haar niet hebben nagedaan. En eerlijk gezegd, la Bartoli klonk ook niet echt als zo’n jongeman die dankzij ’il coltellino’ (het mesje) een wonderschone hoge stem had verkregen en daarmee destijds de Italiaanse operahuizen op stelten wist te zetten. Bartoli had haar eigen stem; en daar is er maar één van.

Het was een bijna drie uur durende Bartoli-show, uitgevoerd met grote vaart en veelvuldig changement van kleding. Soms bewoog ze zich als een stoute jongen, zocht ze met haar ogen het twinkelerende vogeltje boven in de zaal. Het publiek lustte er wel pap van: applaus, gejuich, gefluit, bravogeroep. En op andere momenten zeer geconcentreerd luisterend naar deze in bibliotheken opgedoken liederen van componisten als Leonardo Vinci, Riccardo Broschi, Leonardo Leo, Francesco Araia, Carl Heinrich Graun, Antonio Caldara en Nicolò Porpora. De laatste had in Napels de reputatie van de grootste stemmenmaker van de 18de eeuw. Uit zijn ’scuola dei castrati’ kwamen namen voort als de vedette Farinelli.

Dirigent Antonini begeleidde Bartoli met zijn ensemble Il Giardino Armonico op z’n Italiaans, in een vrije interpretatie, soms hoog tempo en met korte puntig gespeelde noten. Dezelfde Antonini zal deze maand proberen zijn lichtvoetigheid over te brengen op het Koninklijk Concertgebouworkest in een concert met Italiaanse barokmuziek.

Cecilia Bartoli was de ster. Bij haar drie toegiften kwam ze op als een engel met rode vleugels, als het ware om haar eigen hemelse stem nog even te benadrukken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden