Cecilia Bartoli bewijst divastatus met Malibran-ode

Volgend jaar zou ze tweehonderd jaar oud zijn geworden. In werkelijkheid haalde Maria Malibran slechts 28 lentes; de paardrijdende wildebras onder de operadiva’s overleed na een spectaculair hippisch ongeluk in Manchester – precies een jaar nadat een van haar beroemdste bewonderaars, Vincenzo Bellini al net zo plots en net zo jong gestorven was. De verongelukte diva werd in 1836 in Brussel begraven, beweend door de groten der aarde; in haar korte leven had ze heel muziekminnend Europa aan haar voeten gekregen.

Malibran was een van de bijzonderste operadiva’s die er op de aardbol heeft rondgelopen, een van de eerste ook. Maar niet dé eerste, zoals in het promotiemateriaal bij de nieuwe cd ’Maria’ van Cecilia Bartoli steeds wordt beweerd. Malibran had in de wereld van de romantische diva grote voorgangsters. Niet in de laatste plaats de goddelijke Italiaanse Giuditta Pasta, naar wie Malibran van idolatrie druipende brieven stuurde, brieven waarop nooit een antwoord kwam.

De tragiek van Malibran was dat er geen enkele opera van wereldklasse voor haar gecomponeerd werd – in tegenstelling bijvoorbeeld tot Pasta. Malibran stapte in rollen die door anderen groot waren gemaakt. Met dat gegeven in het achterhoofd is het frappant dat Cecilia Bartoli voor haar nieuwe project zoveel fantastische, totaal onbekende muziek heeft weten te verzamelen. Geen meesterwerken inderdaad, maar stuk voor stuk welluidende composities, die optimaal gebruik wisten te maken van de lage sopraanstem waarover Malibran beschikte. Zo rond 1830 was de kwinkelerende, superhoge sopraansoort namelijk nog niet echt gemeengoed; diva’s waren eerder mezzosopraan met uitschieters naar boven en naar beneden.

Dat maakt de muziek die voor de Spaanse Malibran (geboren García) werd geschreven uitermate geschikt voor mezzosopraan Bartoli. Zoals altijd bij haar cd-projecten is Bartoli niet over een nacht ijs gegaan. De verzameling muziek op deze cd is uniek. Wie kent bijvoorbeeld de schitterende concertaria ’Infelice’ die Mendelssohn in Londen voor Malibran schreef? Bartoli zingt hier werkelijk wonderschoon en wordt in de vioolsolo subliem gesecondeerd door Maxim Vengerov. Aria’s uit nu onbekende opera’s die voor haar geschreven werden door Pacini, Persiani en Rossi zijn het aanhoren meer dan waard. Heel mooi begeleid ook door het op historische instrumenten spelende Orchestra La Scintilla onder leiding van Adam Fischer.

Echt een juweeltje, deze cd. En juwelen had Malibran ook. Bartoli verzamelt die, en andere Malibran-memorabilia al jaren. Ze worden tentoongesteld in het museo mobile dat komende maandag en dinsdag voor het Amsterdamse Muziektheater staat. De diva zal er zelf ook zijn.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden