Catch

Pop

Festival ****

De spannendste muzikale acts van de afgelopen tijd waren crossovers. Alleen techno draaien, enkel r&b in je repertoire: voor een opkomende artiest is het zelden nog genoeg om op te vallen. Een vreemde mengelmoes van house, jazz, shoegaze en Afrikaanse ritmes trekt al stukken meer aandacht.

Helemaal geen slechte ontwikkeling, bewijst het Amsterdamse Pitch. Voor liefhebbers van elektronische genres is dit festival elke zomer weer een ontdekkingstocht vol innovatieve muzikanten en dj's. Door de snelle groei ervan heeft het festival wel iets aan intimiteit ingeboet. Dit jaar ontstond er ophef toen een gedeelte van de bezoekers door grote drukte de headliners moest missen.

Een prima moment voor een nieuw festival uit dezelfde koker. Catch streek vrijdag voor het eerst neer in TivoliVredenburg in Utrecht. Kleinschalig en indoor, maar met dezelfde voorliefde voor crossovers en experimenten als grote broer Pitch.

Festivalopener Nils Frahm is daar een uitstekend voorbeeld van. Met een piano, een vleugel en een synthesizer bouwt de Duitser zorgvuldige soundscapes op, aangevuld met live pianospel. Het ene moment dromerig, dan weer onheilspellend. Het rumoerige festivalpubliek weet hij er stil mee te krijgen.

De tocht naar de volgende zaal is behoorlijk lang: roltrap op, hoekje om, gang door, trapje af. De omvang van het gebouw schuurt met de intieme sfeer waar het festival voor staat. Tegelijkertijd draagt het risico om te verdwalen juist bij aan de charme van Catch.

Larry Gus maakt de reis naar de zesde verdieping waard. De halfvolle zaal staart de Griek met open mond aan, maar al snel volgt een bizarre ontlading en danst het publiek wild rond op zijn chaotische verzameling samplebeats. Larry kruipt over het podium, slaat willekeurig op zijn floor tom en krijst onverstaanbare teksten in de microfoon. Hij is raar, hyperactief en ongemakkelijk, maar vreemd genoeg draagt dat bij aan zijn charisma.

Daar kan Kelela wat van opsteken. Haar r&b is bij vlagen catchy, maar nauwelijks opzwepend. Ook publieksfavoriet Hudson Mohawke stelt teleur. De festivalgangers slikken de trap- en hiphopbeats van de producer voor zoete koek, maar zijn set mist samenhang en een duidelijke spanningsboog.

In de holst van de nacht laten Floating Points en Kaytranada zien hoe het wel moet. Geen poespas, moeilijke experimenten of vreemde instrumenten, enkel wat draaitafels en twee warme sets vol hiphop, funk, disco en tropische beats. Crossover hoeft helemaal niet zo ingewikkeld te zijn.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden