Review

Catatonia revancheert zich als een eigentijdse Blondie

De veertiende aflevering van het London Calling-festival was afgelopen zaterdag een editie van pieken en dalen. Van tergende verveling en overrompelende uitbundigheid.

Om met de eerste categorie te beginnen: de optredens van Spearmint en Dark Star deden in het Amsterdamse Paradiso weinig om de festivalganger bij de les te houden.

De als 'tintelend fris' aangekondigde sound van Spearmint bleek vooral te staan voor onbenullige pop, terwijl ook de voortrollende rock van Dark Star amper aanleiding gaf om de oren eens extra te spitsen. Daardoor had je je bij deze bands koud voorgenomen nu eens echt goed te gaan luisteren, of de gedachten waren al weer mijlenver weggedreven.

Meer aandacht verdienden de verrichtingen van Stretch Princess. Het trio met de raadselachtige naam bood een compacte mix van gitaarpop en noise en een zangeres die erg goed naar haar collega van de Cranberries had geluisterd. Bijster schokkend of vernieuwend was Stretch Princess nergens, maar ze klonk wel aantrekkelijk genoeg om een aanwinst te zijn voor liefhebbers van degelijke gitaarpop.

Ambitieuzer van opzet was de muziek van Montrose Avenue. De formatie pendelde wat onrustig tussen Engelse pop en Amerikaanse Westcoast-pop en stak de liefde voor de Beach Boys (in de vorm van de koortjes) niet onder stoelen of banken. Jammer genoeg miste het songmateriaal vaak die ongebreidelde energie die de Westcoast-pop zo aanstekelijk maakt, zodat de band eerder lijzig dan opzwepend klonk.

Wat dat betreft kon Montrose Avenue nog wat leren van de bandleden van Ultrasound, die er van het begin tot het eind keihard tegenaan gingen. Terwijl de bassiste over de grond rolde, ging de drummer als een beest tekeer en maakte de gitarist luchtsprongen waar Nadia Comaneci nog jaloers op zou zijn geweest. Alleen zanger Tiny begon redelijk rustig, maar kwam steeds meer op dreef en werd uiteindelijk het epicentrum van de Ultrasound-storm. Intussen werd de energie van de bandleden ook vertaald in de muziek. Zo liepen de songs, een mix van levenslustige pop en psychedelische rock, bijna zonder uitzondering uit op spetterende jam-sessies.

Het enige concert dat qua spanning de verrichtingen van Ultrasound overtrof, was daarna de set van Catatonia. Maar die hadden dan ook nog wat goed te maken op London Calling. Want hun optreden op de vorige editie van het festival was al na vijf songs afgebroken wegens stemproblemen van zangeres Cerys Matthews.

Aangezien de band in de tussentijd een grote naam is geworden, hing er in Paradiso voor hun optreden een prettige sfeer van verwachtingsvolle spanning. En omdat Matthews zich inmiddels tot een heuse media-ster heeft ontwikkeld, kon ze het podium al met een overwinnaarsgebaar (armen in de lucht) betreden. Daarna was het voor Matthews, 'pretty in pink', en haar band een koud kunstje om de aanwezigen mee te krijgen met hun ultra catchy popsongs met hoog hit-gehalte. Dat Matthews, zelfs wanneer ze goed bij stem is, nogal pieperig klonk, kon het enthousiasme van de fans niet drukken. Catatonia is de Blondie van de jaren negentig.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden